Ik moet je lief vinden II

Een nieuwe dag op school breekt aan.
Jack gaat zitten en pakt z’n boeken.
De docent begint z’n les met hoe slecht Donald Trump is.
Veel mede leerlingen zijn het met de docent eens.
Jack is dat alles behalve.
Na een kwartier onderbreekt Jack de docent en gooit zijn visie op tafel.
Even wordt het in stil in de klas.
Dan roept de docent dat Jack niet zo’n grote mond moet hebben.
Jack reageert daarop dat de docent geen dialoog aan durft te gaan.
‘Eruit Jack’ schreeuwt de docent daarop.

Ben ik een slecht mens omdat ik niet in een rechte lijn loop?
Ben ik een slecht mens omdat m’n hoofd niet telkens ja knikt?
Ben ik een slecht mens omdat m’n tong niet droog is van het likken?
Mag ik nog wel leven met een andere visie?

Peter zit op z’n werk.
De vergadering van 2 uur is zojuist begonnen.
Alle onderwerpen die binnen de afdeling spelen komen aan bod.
Peter die vol goede ideeën zit mag alleen maar toeschouwer spelen.
Hij wordt nergens in betrokken.
Tot dat hij vraagt of hij er iets in kan betekenen.
‘Sorry Peter, wij hebben anderen collega’s hiervoor’zegt z’n chef lichtelijk geïrriteerd.
Peter reageert daarop dat ‘hij het echt niet snapt’.
Al z’n collega’s blijven angstvallig stil.
Na de vergadering krijgt Peter wel veel support.
Inmiddels zit Peter al 3 maanden in de WW.

Ben ik een slecht mens omdat ik niet in een rechte lijn loop?
Ben ik een slecht mens omdat m’n hoofd niet telkens ja knikt?
Ben ik een slecht mens omdat m’n tong niet droog is van het likken?
Mag ik nog wel leven met een andere visie?

Alicia ziet vandaag haar goede vriend Tim na lange tijd weer.
Zij kijkt al dagen naar het moment uit.
Ook Tim is erg blij dat hij Alicia weer kan zien.
Alicia en Tim hebben in de stad afgesproken.
Als Alicia en Tim elkaar zien rennen zij op elkaar af.
Dan volgt een intense knuffel.
Een vrouw die alles van een afstandje bekijkt kan het niet langer aanzien.
‘Waar is die anderhalve meter stelletje oelewappers’ roept zij kwaad.
Alicia en Tim kijken geschrokken haar kant op.
‘Door mensen als jullie gaat de mensheid kapot’ schreeuwt de vrouw emotioneel en loopt snikkend door.

Ben ik een slecht mens omdat ik niet in een rechte lijn loop?
Ben ik een slecht mens omdat m’n hoofd niet telkens ja knikt?
Ben ik een slecht mens omdat m’n tong niet droog is van het likken?
Mag ik nog wel leven met een andere visie?

Zelf ben ik van mening dat een diversiteit aan ideeën de wereld verder kan brengen.
Al lijkt dat de laatste tijd weinig gewaardeerd te worden.
Mag je nog wel zelf nadenken, zonder dat je als ‘een idioot’ wordt weggezet?
Hoor je er nog wel bij als je anders denkt dan je omgeving?
Dus…

Ben ik een slecht mens omdat ik niet in een rechte lijn loop?
Ben ik een slecht mens omdat m’n hoofd niet telkens ja knikt?
Ben ik een slecht mens omdat m’n tong niet droog is van het likken?
Mag ik nog wel leven met een andere visie?

Weg van de bodem

Het is tijd om weer wat te schrijven.
Terwijl de wolken in de lucht drijven.
Bepaalde mensen hadden niets anders verwacht.
Hier werk ik voor dag en nacht.
De stappen worden steeds groter.
Op mijn hoofd smeer ik geen boter.
De 30 jaar komt meer in zicht.
Maar voor die stress ben ik nog niet gezwicht.
En dat zal ook niet gebeuren.
Mensen die er nooit in geloofde kunnen gaan treuren.

Blijf maar weg als je niets nuttigs kan zeggen.
Ik heb geen zin meer om alles uit te leggen.
Voor sommige blijf ik die jongen die het niet kan.
Lekker blijven denken dan.
Genoeg mensen die in mij geloven.
En mooie tijden gaan er komen, dat kan ik je beloven.
Nog genoeg teksten voor de boeg.
Voor sommige lijkt het laat, maar voor mij is het nog vroeg.
De wekker hoef ik er niet voor te zetten.
Zolang je maar houdt aan alle wetten.

Dit is ook zeker nodig geweest.
Het leven wordt zo steeds meer een feest.
Al zag het er ooit anders uit.
Dat interesseert me nu geen fluit.
Het verleden kan je niets meer aan veranderen.
Oordelen laat ik aan anderen.
Vandaag kan er geschiedenis worden geschreven.
Dus waarom zal je in het verleden blijven leven?
De zomer komt en de dagen worden heter.
Ik ben als wijn, hoe ouder hoe beter.

Tom & De Pesters

Tom z’n nieuwe schooldag begint.
Hij kijkt er alles behalve naar uit.
Al maandenlang wordt hij gepest.
Niemand helpt hem.
Ook de leraren helpen hem niet.
‘Misschien is een sociale vaardigheids training wat voor jou’.
Tom vindt dat hij niet het probleem is.
Hij ziet er wat molliger uit en komt soms wat moeilijk uit z’n woorden.
‘Maar dat is toch geen rede om mij te pesten?’.
Dat is hoe Tom er tegenaan kijkt.

Eenmaal bij het schoolplein begint het alweer.
“Tom, ouwe oliebol’ roept één van de pesters naar hem.
Tom kijkt wat beteuterd voor zich uit.
Dit wordt weer zo’n dag denkt hij.
Een leraar roept naar de pester dat ‘hij dat niet nog eens mag zeggen’.
‘Alsof dat helpt’ denkt Tom.
Lachend loopt de pesters naar z’n vrienden toe.
Een meisje die het allemaal ziet gebeuren houdt wijzelijk haar mond.
De bel gaat.
Het is tijd voor de eerste les.

Na 10 minuten krijgt Tom al het eerste propje naar z’n hoofd.
‘Hey jongens kappen nu’ zegt de docent zuchtend.
Tom zegt zacht in zichzelf ‘nu worden ze bang’.
Maar toch blijkt het effect te hebben.
De eerste les komt Tom verder zonder problemen door.

Bij de tweede les gaat het echter helemaal mis.
Eén van de pesters roept dat een meisje uit hun klas hem leuk vindt.
Dat meisje hoort het ook en roept kwaad dat zij niet ‘op zo’n oliebol valt’.
De pester roept naar Tom ‘oh pik je dat’.
Tom roept in al z’n woede dat hij ook niet op zo’n ‘magere lat’ valt.
Het meisje wordt kwaad en wilt Tom op z’n bek slaan.
Een vriendin van het meisje kan haar nog net tegenhouden.
Een van de pesters neemt het op voor het meisje en slaat Tom in z’n gezicht.
De docent roept dat iedereen die erbij is betrokken eruit gestuurd is.
Niemand lijkt de luisteren en Tom ligt inmiddels op de grond.
De een naar de andere klapt krijgt hij.
Hij kan weinig doen, behalve zichzelf proberen te beschermen.
Een paar klasgenoten filmen het.

Tom besluit naar het voorval naar huis te gaan.
Zijn ouders zijn beide aan het werk en ook z’n zus is niet thuis.
Hij moet zichzelf redden.
Inmiddels weet hij niet beter dan dat hij zichzelf moet redden.
Hij gaat naar z’n slaapkamer en besluit heavy metal muziek aan te zetten.
Het geluid staat op standje burenruzie en Tom fokt zichzelf helemaal op.
In al zijn woede pakt hij een stok en slaat zijn halve kamer aan gort.
Terwijl veel spullen stuk op de grond liggen barst Tom in tranen uit.

Als z’n ouders en zus toevallig tegelijk thuiskomen treffen ze Tom achter z’n Xbox aan.
Tom z’n oog is helemaal blauw en ook andere lichaamsdelen zitten onder de blauwe plekken.
Geschrokken vraagt z’n moeder wat er gebeurd is.
Tom legt alles uit terwijl z’n zus inmiddels de ravage van Tom z’n kamer bekijkt.
‘Fucking hell’ roept zij.
Inmiddels bekijken de ouders van Tom ook z’n kamer.
Geschrokken komen de ouders en z’n zus weer naar beneden.
‘Tom jij hebt echt hulp nodig’ zegt Tom z’n vader.
‘Ik los het zelf op’ zucht Tom.

Inmiddels verschijnen de filmpjes van eerder die dag op Snapchat en WhatsApp.
Ook op bepaalde websites duikt het filmpje her en der op.
Veel mensen spreken er schande van en hebben het met Tom te doen.
Maar dat is digitaal, Tom zal juist in het dagelijkse leven meer aandacht willen.
Dat lijkt er nog steeds niet echt van te komen.
Gelukkig heeft hij wel alle support van z’n ouders en zus.

De avond vordert en z’n zus vraagt of Tom zich niet beter een tijd ziek kan melden.
Maar Tom weigert dat.
Hij wilt z’n gezicht laten zien en bewijzen dat hij geen sukkel is.
‘Zal je dat wel doen?’ vraagt z’n moeder angstig.
‘Ja’ roept Tom zelfverzekerd.
‘Je gaat geen gekke dingen doen toch’ vraagt z’n vader bezorgd.
‘Nee’ zegt Tom.
Terwijl z’n vader die vraag stelt denkt Tom er even over na om een mes naar school mee te nemen.
Snel bedenkt Tom zich weer.
Hij wilt niet jaren de gevangenis in.

Tom z’n nieuwe schooldag begint.
Hij kijkt er meer naar uit dan ooit.
Vol zelfvertrouwen stapt hij het schoolplein op.
Een paar klasgenoten kijken hem verbaast aan.
Een leraar kijkt lichtelijk geschrokken naar Tom.
Tom reageert met ‘goedemorgen’.
‘Goedemorgen’ reageert de leraar met verbazing in z’n stem.

De bel gaat en de eerste les begint.
De eerste les van vandaag is gym.
‘Een mooi moment om z’n andere ik te laten zien’ denkt Tom.
De pesters zijn lichtelijk verbaast dat Tom vandaag naar school gekomen is.
Maar ze hebben bedacht om een deel 2 van het filmpje van gisteren te maken.
Als alle jongens in de kleedkamer zitten begint één jongen stiekem te filmen.
Een van de pesters loopt naar Tom en daagt ‘m wat uit.
Dan staat Tom op en slaat één van de pesters vol op z’n gezicht.
Daarna volgen er nog twee raken klappen.
De pester gaat aangeslagen op de grond zitten.
‘Wie is de volgende’ schreeuwt Tom.
Een andere pester probeert Tom te schoppen.
Ook deze pester krijgt een paar flinke tikken van Tom.
De rest van de kleedkamer kijkt steeds angstiger naar Tom.
Tom pakt één van z’n schoenen en gooit deze recht tegen de 3e pester z’n hoofd.
‘Wie wilt nog meer klappen van deze oliebol’ schreeuwt Tom.
Dan stormt de leraar binnen en pakt Tom beet.
Tom wordt naar de gymzaal begeleid.
Dan bekijkt de leraar de kleedkamer.
De filmer is inmiddels gestopt met z’n filmpje.
Niemand durft nog iets te zeggen.

De leraar loopt naar Tom en geeft aan ‘dat dit echt niet kan’.
‘En dan zegt een leraar die al maanden niets doet’ schreeuwt Tom.
‘Dit pik ik niet, eruit’ buldert de leraar.
Tom lacht, loopt terug naar de kleedkamer en pakt z’n spullen.
Terwijl Tom naar buiten loopt roept hij nog ‘doei sukkels’.

Tom zit inmiddels bij de conrector.
De conrector roept dat hij hem een lange schorsing zal gaan geven.
‘En wat krijgen de pesters’ vraagt Tom.
‘Wordt jij gepest dan’ vraagt de conrector verbaast.
Tom laat het filmpje aan de conrector zien die met z’n mond vol tanden staat.
‘Oké, ja uh…’, hier kom ik nog op terug.
‘Ga maar naar de volgende les’ zegt de conrector verward.
Tijdens de gymles heeft iedereen het over wat er gebeurd is.

Bij de volgende les verwacht Tom allerlei wraakacties.
Maar niemand zegt iets.
Tijdens de les zelf is het heel rustig en valt niemand Tom lastig.
In de daaropvolgende middagpauze loopt het meisje waarmee hij gisteren ruzie kreeg naar hem toe.
‘Ben je boos op mij’ vraagt zij met angst in haar stem.
‘Wat gisteren is was gisteren’ reageert Tom.
‘Dat is zo, maar ik wil toch mijn excuses aanbieden’ reageert het meisje.
‘Excuses geaccepteerd’ reageert Tom.
Het meisje geeft Tom een knuffel en zegt nogmaals sorry.
Tom voelt zich wat onwennig.
Het meisje geeft aan ‘dat zij moet gaan’ en loopt weg.

Vlak voor de volgende les begint komt de filmer naar Tom toe.
‘Wauw man, jij hebt echt gekke moves’ roept hij enteausiast.
Tom kijkt wat onzeker voor zich uit.
De filmer zegt ‘ik heb ook dit filmpje op internet gezet en iedereen vindt jou echt een held’.
Tom geeft aan dat het vast wel mee zal vallen.
‘Nee man, hier check deze reacties’ antwoordt de filmer.
Tot z’n stomme verbazing ziet Tom dat de filmer gelijk heeft.
‘Cool man’ reageert Tom zelfverzekerd.
De rest van de schooldag verloopt heel relax voor Tom.
Niemand valt hem meer lastig en de stemming lijkt een stuk positiever.

Bij thuiskomst kijkt Tom op z’n computer of hij het filmpje van hem kan vinden.
Tot zijn verbazing ziet hij dat z’n actie viral aan het gaan is.
Veel mensen keuren geweld af, maar snappen ‘gezien dat hij gepest wordt en het eerste filmpje’ z’n reactie wel.
Ook bekende mensen twitteren over het filmpje met Tom in de hoofdrol.
Zijn ouders en zus hebben het filmpje inmiddels ook gezien.
Zij zijn blij dat Tom zo van zich af heeft gebeten en hopen dat het pesten hiermee gestopt is.

Inmiddels is het een maand verder.
Tom wordt inderdaad niet meer gepest.
Hij wordt nu gerespecteerd en heeft in de school zelf inmiddels ook wat vrienden gemaakt.
Ook heeft Tom inmiddels een vriendinnetje.
Het leven lacht Tom toe en hij gaat weer graag naar school.
Ondanks de conrector hem (en uiteindelijk de pesters ook) een waarschuwing heeft gegeven.
Als hij nogmaals gaat vechten moet hij van school af.
Maar Tom weet dat zoiets niet meer nodig hoeft te zijn.
Hij wordt nu eindelijk met rust gelaten.

Bill maakt ons allemaal beter

Trok jij je oordeel te snel?
We kunnen het altijd proberen.
Ik leer je wel presteren.
Oké ik ben dan geen miljardair.
Maar wie weet kom ik wel heel ver.
Samen op tournee.
Waarna we gaan ontspannen in een villa aan zee.
Cocktails drinken en elke avond feest.
Alsof het nooit anders is geweest.

Vroeger bleef je stil.
Nu ben ik diegene die je wil.
Op je foto’s lach je weer sinds anderhalve week.
Het moment dat ik weer eens op je profiel keek.

Maar toch ben je bang.
De onzekerheid dat ik niet naar je verlang.
Ons moment gaat zeker komen.
Blijf nog maar even dromen.
De nachten worden vanzelf heter.
Bill maakt ons allemaal beter.

Toch voelt het best wel raar.
Als ik niets ga presteren is het vast snel klaar.
Jij zegt dat ik wel mijn best moet doen.
Dan kom ik vanzelf aan die poen.
Wat vind ik eigenlijk leuk aan jou?
Als jij nooit echt van mij houden zou.
Maar oké je ziet er erg goed uit.
Het type waar elke man naar fluit.
Misschien zit ik met teveel frustraties.
Hopelijk komt Bill snel met de vaccinaties.

Vroeger bleef je stil.
Nu ben ik diegene die je wil.
Op je foto’s lach je weer sinds anderhalve week.
Het moment dat ik weer eens op je profiel keek.

Maar toch ben je bang.
De onzekerheid dat ik niet naar je verlang.
Ons moment gaat zeker komen.
Blijf nog maar even dromen.
De nachten worden vanzelf heter.
Bill maakt ons allemaal beter.

Elke dag opnieuw

Een nieuwe dag breekt aan.
Ik heb geen zin op te staan.
Alles wat ik gisteren heb meegemaakt.
Zal vandaag niet anders zijn.
Elke dag opnieuw hetzelfde riedeltje.
Als een langspeelplaat die zich telkens herhaald.

Toch besluit ik maar uit m’n bed te gaan.
Op mijn telefoon geen nieuwe berichten.
Als je de nieuwsbrieven niet meerekend tenminste.
Ik maak een ontbijt.
Dan drink ik het zoveelste cafeïne drankje deze week.
Het is een wonder dat mijn hart het nog niet heeft begeven.

Maar dan bedenk ik mij hoe mooi dromen zijn.
Iedereen lijkt daar zo gelukkig.
Alles lijkt daar zo vredig.
Alsof het elke dag een feest is.
De werkelijkheid is vaak zo anders.
Kunnen dromen niet het echte leven zijn?

Ik kijk naar buiten.
De straten lijken leger dan ooit.
Het staat gelijk aan mijn gevoel.
Ik pak een stuiterbal en begin tegen de muur te gooien.
Een ideale bezigheid op een dag van niets.
Tot het na een half uur ook begint te vervelen.

Dan denk ik na over waar ik had kunnen staan.
Een man die alles goed op een rijtje heeft.
Getrouwd, een gezin, een huis met een auto.
Het lijkt allemaal zo mooi.
Al is het wellicht niet aan mij besteed.
Zuchtend zie ik dat het inmiddels al kwart over 12 is.

Maar dan bedenk ik mij hoe mooi dromen zijn.
Iedereen lijkt daar zo gelukkig.
Alles lijkt daar zo vredig.
Alsof het elke dag een feest is.
De werkelijkheid is vaak zo anders.
Kunnen dromen niet het echte leven zijn?

Op TV is ook weinig te zien.
Tenzij je van herhalingen kijken houdt.
Ik ga maar even liggen op de bank.
Om naar het plafond te staren.
Dan val ik in slaap.
Na een paar uur word ik weer wakker.

Is dit nu het ‘later als je groot bent’ leven?
Ik voel me nutteloos en verloren tegelijk.
Het zal voorlopig nog wel even zo blijven.
Wellicht een paar maanden.
Wellicht een paar jaar.
Aan alles komt tenslotte een einde.

Maar dan bedenk ik mij hoe mooi dromen zijn.
Iedereen lijkt daar zo gelukkig.
Alles lijkt daar zo vredig.
Alsof het elke dag een feest is.
De werkelijkheid is vaak zo anders.
Kunnen dromen niet het echte leven zijn?

Thierry Baudet

,

Een paar jaar geleden ging ik een avondje stappen.
Na wat mindere keuzes eindigde ik bij De Blauwe Krokodil.
Een catchy tentje met goede muziek.
Daar ontmoette ik een mooie jongedame.
Haar naam was Jessie.
Een 19-jarige studente die op steenworp afstand bleek te wonen.
We besloten wat te drinken en waagden een dansje.
Die avond waren we niet meer van elkaar weg te krijgen.
Ik voelde na lange tijd weer vlinders in m’n maag.
Iets voor sluitingstijd besloot Jessie naar huis te gaan.
We wisselden nummers uit en beloofde elkaar snel weer te zien.

Snel was ook echt snel.
De volgende dag kruisten onze wegen weer.
In de stad gingen we naar een koffietentje.
Daar leerden we elkaar beter kennen.
Zij bleek een fanatieke aanhangster te zijn van Groenlinks.
Echter haatte zij Forum voor Democratie en al helemaal Thierry Baudet.
Laat dat nou net de partij + persoon zijn waar ik op gestemd heb.
Ik liet het maar gaan.
Persoonlijk geluk is voor mij belangrijker dan iemand z’n politieke voorkeur.

Inmiddels liepen onze ontmoetingen snel op.
Ook hadden we al gezoend en intieme momenten samen beleefd.
Oké, buiten onze politieke ideeën waren onze karakters best een goede match.
Als het over politiek ging, hield ik mij maar zolang mogelijk mijn mond.
Of ik reageerde wat ongeïnteresseerd.
Bang om ruzie er over te krijgen of zelfs haar kwijt te raken.
Haar liefde voor Groenlinks en haar haat op Thierry Baudet waren erg groot.

Een paar weken verder.
Het scharrelen was wel voorbij en inmiddels waren wij een stel.
Regelmatig reed ik op m’n Ebike naar haar toe.
Dat vond zij geweldig.
‘Een elektrische fiets is zoveel beter voor het milieu dan zo’n ouderwetse brommer’.
Ik knikte altijd maar wat schuchter ja.
Wel had ik steeds meer de drang om mijn eigen politieke voorkeur te vertellen.
Het moest er immers een keer van komen.
Al brak het juiste moment maar niet aan.
Steeds als ik het wilde, brak zij in en vertelde dan weer hoe Groenlinks er over dacht.

Eigenlijk wende het wel.
Ik besloot mij maar wat politiek anoniem op te stellen.
De relatie met haar was erg leuk.
We deden leuke dingen.
Ook haar vrienden waren wel oké.
Ware het niet dat zij Thierry Baudet ook haatten.
‘Maar jij zal dat vast ook wel vinden, anders heb je niet met Jessie’.
Ik ontweek die aanname maar met de zin ‘dat Jessie en ik goed matchen’.

Het was ook best stom als ik er zo aan terugdenk.
Maar mijn gevoelens voor Jessie waren ontzettend sterk.
Andersom was dat ook het geval.
‘De euforie die ik bij jou voel is dezelfde als bij de gedachte dat Groenlinks de verkiezingen zal winnen’.
Leuk dat ik met een politieke partij vergeleken werd.
Maar wat maakt het uit, als zij op deze manier haar gevoelens met mij deelt?

Toch begon de situatie te veranderen.
Op een avond ging ik met haar mee naar haar vrienden.
Al snel kwamen de politieke onderwerpen weer aan bod.
Het begon mij wel steeds meer te irriteren.
Alles wat met Groenlinks te maken had was geweldig.
Gevolgd door de blinde haat op Thierry Baudet.
Jessie zag mij wat ongemakkelijk zitten.
Zij vroeg met een dwingende toon dat ik toch ook zo dacht?
Ik sloeg dicht en de eerste ruzie was een feit.
Ook haar vrienden keken mij verbaast aan.
Iemand riep dat zij dit heel erg voor Jessie vindt.
Jessie zelf begon te huilen.
Weer iemand schreeuwde naar mij dat ik op moest rotten.
Ik ging dan ook maar.

Die avond hebben we elkaar niet meer gesproken.
Tot ik de volgende ochtend een appje kreeg.
Ik werd bedankt dat ik haar zo heb laten zitten.
Toch spraken we die middag weer af.
Het zal een middag worden om nooit meer te vergeten.

Tot mijn verrassing zag ik dat Jessie een vriendin had meegenomen.
Om te ondersteunen, was het argument.
Ja ja, dacht ik en wie ondersteunt mij?
Ik begon met praten en gaf eerlijk toe dat ik op Thierry Baudet heb gestemd.
Zonder ook maar aan m’n 2e zin te kunnen beginnen, ging het al mis.
Jessie barstte in woede uit en zei dat ik moest maken dat ik weg kwam.
Voor ik het door had kreeg ik ook nog een glas drinken over mij heen.
Haar vriendin riep nog iets als ‘jij vuile verrader’ naar mij.
Ik kon de conclusie wel opmaken dat de relatie voorbij was.
Terwijl Jessie getroost werd, liep ik met natte kleding naar buiten.

Ben ik dan echt zo’n slechte jongen dacht ik nog even?
Maar ergens maakte het mij ook trots.
Trots dat ik trouw bleef aan mezelf en mijn voorkeuren.
Volgens mij zal Thierry Baudet vast een goede gast zijn.
Zelf heb ik hem nog nooit mogen ontmoeten.
Ik denk dat voor Jessie en haar vrienden hetzelfde geldt qua ontmoeten.
Wel apart dat mensen zo’n overtuigde beeldvorming hebben, bij iemand die zij nog nooit ontmoet hebben.
Sterker nog, die de leidraad in hun leven is.

Je zal denken dat Jessie haar leven weer zonder mij op heeft gepakt.
Gelukkig heeft zij dat ook gedaan.
Nadat ik overal geblokkeerd was en allerlei boze berichten had ontvangen.
Echter kunnen sommige van haar vrienden het nog steeds niet loslaten.
Laatst kwam ik een vriendin van haar tegen.
Zij keek mij aan en riep iets als ‘moet je die vieze Forum stemmer zien lopen’.
Ook een vriend van haar kon z’n mening niet verkroppen.
‘Hij met z’n rechtse rotkop’ en hij wees naar mij.
Een van haar vriendinnen bleek even later ook uit de vriendengroep verwijderd te zijn.
Ook zij gaf toe op Thierry Baudet te hebben gestemd.
Uiteindelijk kan ik er alleen maar om lachen dat mensen relaties/vriendschappen stop zetten om een politieke keuze.

Inmiddels heb ik deze hele situatie achter mij gelaten.
Al zal ik de mooie tijden met Jessie nooit vergeten.
Zo mooi de ontmoeting was, zo lelijk was het afscheid.
Binnenkort zijn er weer verkiezingen.
Thierry Baudet zal dan uiteraard weer m’n stem krijgen.

Lege handen

Na lange tijd heb je weer een date.
Je haartjes zitten netjes.
Je kleding staat goed.
Parfumpje op.
Klaar voor een mooie avond.

Eenmaal daar zie je hoe leuk zij is.
Vlinders vliegen door je maag.
Zij is precies wat je wilt.
Je hoopt dat zij hetzelfde voelt.
Maar na een kwartier besluit ze al te gaan.

Je deed toch je best?
Dat is wat door anderen vaak wordt gezegd.
Maar wat is je best doen?
Als je uiteindelijk steeds met lege handen staat.

Er staat een leuke interne vacature online.
Jij besluit te reageren.
Collega’s zien het al helemaal gebeuren.
Jij in die functie.
Het zal een mooie match zijn.

En inderdaad, je mag op gesprek komen.
Er is maar één tegen kandidaat
Het gesprek gaat vloeiend.
Dit kan toch niet meer fout gaan?
Tot dat je hoort dat jij het niet geworden bent.

Je deed toch je best?
Dat is wat door anderen vaak wordt gezegd.
Maar wat is je best doen?
Als je uiteindelijk steeds met lege handen staat.

Je besluit het roer om te gooien.
Het heft in eigen hand te nemen.
Mensen kijken je verbaast aan.
Maar het interesseert je niets.
Ze wennen er maar aan.

Vol zelfvertrouwen loop je over straat.
Of ben je met vrienden.
Of op het werk.
Of bij de eerstvolgende date.
Niemand krijgt jou meer klein.

Om vervolgens je best te hebben gedaan.
Het besef van die zin tot je door te laten dringen.
Niemand hoeft het meer te zeggen.
Die lege handen moeten een keer gevuld worden.

Ondanks het zelfvertrouwen.
Zit je ook met onzekerheid.
Je wilt niet je hele leven ongelukkig zijn.
Om zonder enige tevredenheid dood te gaan.
Die lege handen moeten een keer gevuld worden.
En als ze dan gevuld zijn?
Ben je dan gelukkiger?
Daar kan je vast je best voor doen.

2 zielen, 1 gedachte

Soms wil ik van de wereld verdwijnen.
Ver weg van alles.
De hectiek van het leven.
De harde geluiden.
Het jagen van iedereen.
Mensen die snel hogerop willen.
De hoge hartslag van problemen.
Problemen waar je als individu niets aan kan veranderen.
Ik kijk in je ogen.
Jij wilt precies hetzelfde.

Dus laten we vandaag de stap nemen.
We pakken de koffers en vertrekken.
Onze liefde is echt.
Tenminste dat is wat wij altijd zeggen.
Maar is het steeds zeggen dan de waarheid?
Misschien denk ik te diep.
Of kijk ik te ver.
Bang dat alles een luchtkasteel is.
Mijn gevoelens die sterven.
Als stilstaand water in een verlaten landschap.

Je kijkt mij glimlachend aan.
Ik weet zeker dat ik weg wil.
Zolang jij maar mee gaat.
De rest kan gestolen worden.
Als het al niet gestolen is.
Door mensen die zich als vriend identificeren.
Of mensen die zogenaamd het beste met je voor hebben.
Maar dit behoort bijna tot het verleden.
Wij willen dit beide.
Er is immers niemand die de ander overtreft.

Dus laten we vandaag de stap nemen.
We pakken de koffers en vertrekken.
Onze liefde is echt.
Tenminste dat is wat wij altijd zeggen.
Maar is het steeds zeggen dan de waarheid?
Misschien denk ik te diep.
Of kijk ik te ver.
Bang dat alles een luchtkasteel is.
Mijn gevoelens die sterven.
Als stilstaand water in een verlaten landschap.

Ik hou van jouw mooie ogen.
Ik hou van jouw humor.
Ik hou van jouw schattigheid.
Zo kan ik nog uren doorgaan.
Het enige juiste is.
Dat ik van alles hou wat betrekking op jou heeft.
Iets dat geheel wederzijds is.
Tenminste dat is wat ik hoop.
De enige zekerheid in het leven is de dood.
Dood zal ook een leven zonder jou zijn.

Dus laten we vandaag de stap nemen.
We pakken de koffers en vertrekken.
Onze liefde is echt.
Tenminste dat is wat wij altijd zeggen.
Maar is het steeds zeggen dan de waarheid?
Misschien denk ik te diep.
Of kijk ik te ver.
Bang dat alles een luchtkasteel is.
Mijn gevoelens die sterven.
Als stilstaand water in een verlaten landschap.

Lady of the night

,

We kunnen blijven lullen.
We kunnen de glazen blijven vullen.
Maar we weten beide wat we willen.
Dus laten we de honger stillen.

Tranen rollen over je wangen.
Je hart zit vol verlangen.
Terwijl de wallen onder je ogen staan.
Laat je deze avond lekker gaan.
Je ex is een sukkel die het allemaal niet zag.
Dus fuck hem en laat mij genieten van je lach.
Dit is geen doen, durf of de waarheid.
Aan al die haters heb ik schijt.
Dit is het moment voor ons twee.
Als Scheveningen in combinatie met de zee.

We kunnen blijven lullen.
We kunnen de glazen blijven vullen.
Maar we weten beide wat we willen.
Dus laten we de honger stillen.

Mijn woorden kwamen bij je binnen.
Dus de hete nacht kan beginnen.
Hou je vooral niet in voor de buren.
Jouw geluiden mogen de hele nacht wel duren.
De hele nacht zijn wij ook bezig gebleven.
Het gevoel van het echte leven.
Je talenten zijn uniek.
Jouw stem klinkt als muziek.
Inmiddels beginnen we naar zweet te ruiken.
We kunnen wel een koude douche gebruiken.

We kunnen blijven lullen.
We kunnen de glazen blijven vullen.
Maar we weten beide wat we willen.
Dus laten we de honger stillen.

En oké, eigenlijk dacht ik aan een one night stand.
Waar het niet dat je nu mijn vriendin bent.
Nog mooier dan gisteren en de dag daarvoor.
Het is niet zo gek dat ik mijn hart aan je verloor.
Mensen kijken mij aan van hoe is dit ontstaan?
Alsof een appel opzoek was naar een banaan.
Maar het kan mij geen fuck interesseren.
Al mogen zij wel een cursus om die skills te leren.
Wie weet kunnen zij daarna ook iemand krijgen.
Anders is er altijd nog ‘t internet om ‘m te laten stijgen.

We kunnen blijven lullen.
We kunnen de glazen blijven vullen.
Maar we weten beide wat we willen.
Dus laten we de honger stillen.

Nieuwe vrienden gezocht

Mensen zeggen wel eens tegen mij dat ik te kritisch naar mezelf ben.
En eerlijk, soms ben ik dat ook.
Omdat ik geloof dat waar ik nu sta nog lang niet het punt is wat ik zal kunnen bereiken.
Om daar te komen zijn er echter verschillende factoren nodig.
Een daarvan is de juiste mensen om je heen verzamelen.
Maar hoe kom je aan die juiste mensen?
Deze vraag stel ik mijzelf regelmatig.
Al krijg ik deze maar niet beantwoord.

Zoals jullie weten heb ik de laatste jaren mezelf flink veranderd en verbeterd.
Dit omdat mijn uiterlijk en gedrag niet paste bij wie ik echt ben.
Daarbij heb ik ook met flink wat mensen het contact verbroken.
Om het simpele feit dat ik mijzelf niet meer met hen vond matchen.
Ik merkte daarbij dat er soms flinke discussies en soms zelfs ruzies ontstonden, omdat ik ‘niet meer die jongen van toen’ was.
Heel jammer voor hen, maar ik moest door.

Nu alles zodanig veranderd is en mijn leven aardig op de rit heb sta ik open voor nieuwe vrienden.
Vrienden waar ik een leuke tijd mee kan hebben.
Vrienden waar ik eventueel ook weer dingen van kan leren en ervaren.
Vrienden die matchen met hoe ik nu ben en in het leven sta.
Vrienden waarmee ik gesprekken op niveau mee kan voeren.

Qua beeldvorming zie ik het helemaal voor me.
Echter zijn gedachten maar visioenen en geen realiteit.
Dus de vraag blijft hoe ik aan de juiste mensen komt?

Inmiddels ben ik 28 en besef dat het steeds lastiger wordt om nieuwe vrienden te maken.
Voorheen (jaren 2000-2015) waren er genoeg websites dan wel chatsites waar het maken van nieuwe vrienden snel mogelijk was.
Je wisselde MSN en later Skype/WhatsApp uit en een paar weken later ontmoette je elkaar.
Of je hield het virtueel en bleef online vrienden.
Tegenwoordig lijken dat soort websites over hun hoogtepunt heen of bestaan ze niet meer.

Een avond stappen zal nog wel kunnen, maar in mijn woonplaats ben ik dan al gauw één van de oudste.
Dat is nou ook niet bepaald iets om blij van te worden.
Ook vind ik 28 te oud om bij jongerenorganisaties aan te sluiten.
Het is ook niet meer de leeftijd om full-time aan een studie te beginnen + lid worden van een vereniging.
Daarbij ligt het hele school tijdperk ook al ver achter mij.

Oké, ik werk wel full-time en daarbij leer ik wel mensen kennen.
Al wil ik ook niet mijn werkleven te dicht bij mijn privé leven laten komen.
Soms voetbal ik nog wel eens met een groep jongens.
Maar buiten dat standaard groepje komen zelden nieuwe mensen.

En zo blijft de hele kennissenkring toch aardig cirkelvormig en weinig vernieuwend.
Dat terwijl het mij juist leuk lijkt om nieuwe mensen te leren kennen die voor nieuwe situaties + inzichten zorgen.
Echter blijkt dit toch erg lastig te zijn.
Overigens niet alleen voor mij.
Voordat ik dit stuk ben gaan schrijven heb ik met verschillende leeftijdsgenoten dit onderwerp besproken.
En het blijkt dat veel meer mensen hier tegenaan lopen.
Een groot deel daarvan accepteert het en leeft z’n leven.
Maar ik heb ook van genoeg mensen gehoord die aangaven ook wel het ontmoeten van nieuwe mensen te missen.

Al met al heb ik er toch vertrouwen in om uiteindelijk links- of rechtsom aan de juiste mensen te komen.
Overigens heb ik dit stuk niet geschreven omdat ik eenzaam ben of mij zo voel.
Het is voor mij een manier om dit onderwerp (waar vermoedelijk veel meer leeftijdsgenoten tegenaan lopen) een podium te geven.