Betere tijden

Een nieuwe dag breekt aan.
Je moet weer naar je stage toe.
Al heb je weinig zin.
De voorgaande dagen kreeg je alleen de klusjes die niemand wilde doen.
Je hebt aangegeven dat je dingen wilt leren.
Dat je anders je opleiding niet haalt.
Maar jij moest niet zeiken was het antwoord.
Jij bent maar een stagiaire en moet doen wat er gezegd wordt.
Je besluit je ziek te melden om een nieuwe stage te zoeken.
Inmiddels heb je er één gevonden die aan je wensen voldoet.

Er komt een tijd dat je kan zeggen fuck you all!
Er komt een tijd dat het wachten wordt beloond.
Dus laat mensen maar op je neerkijken.
Jij weet wat je kan bereiken.
Zolang je maar blijft geloven in jezelf.

Met je zelf ontworpen kleding stap je de school binnen.
Op jonge leeftijd is ontwerpen een grote passie van je.
Echter lachen je klasgenoten je uit.
Ze vinden jou er als een debiel bijlopen.
De docenten denken daar anders over.
Blijf vooral zo doorgaan zegt de één.
Terwijl de ander aangeeft dat je erg origineel bent.
Je besluit door te gaan.
Een aantal jaar later ben je bekend en verdient veel geld.
Met een glimlach denk je terug aan de woorden van je oud klasgenoten.

Er komt een tijd dat je kan zeggen fuck you all!
Er komt een tijd dat het wachten wordt beloond.
Dus laat mensen maar op je neerkijken.
Jij weet wat je kan bereiken.
Zolang je maar blijft geloven in jezelf.

Je bent helemaal klaar voor een date.
Lichtelijk gespannen gaat de ontmoeting straks plaatsvinden.
Daar is ze dan.
Jij ziet haar helemaal zitten en zij jou ook.
Tot jij vertelt dat je nog bij je ouders woont.
Zij staat op en roept dat ze een zelfstandige jongen wilt.
Een tijdje later koop je een mooie woning.
Blijkbaar is je date van toen daar ook achter gekomen.
Met veel interesse stuurt ze jou weer een bericht.
Maar jouw deur blijft voor haar gesloten.

Er komt een tijd dat je kan zeggen fuck you all!
Er komt een tijd dat het wachten wordt beloond.
Dus laat mensen maar op je neerkijken.
Jij weet wat je kan bereiken.
Zolang je maar blijft geloven in jezelf.

Killing eyes

Elke avond als het donker is.
Lopend over straat.
Heb ik het gevoel dat ik word achtervolgd.
Ook al is de straat helemaal leeg.
Misschien word ik paranoia.
Maar toch maakt het mij angstig.

De laatste maanden zijn er veel mannen plotseling overleden.
Op de meest rare plekken werden zij teruggevonden.
De doodsoorzaak kon niet achterhaald worden.
Op camerabeelden zag je deze mannen plotseling neergaan.
Vervolgens verscheen heel kort een onbekende vrouw.
Die daarna weer plots verdwijnt.

Ik voel haar ogen.
Ook al loopt er niemand achter mij.
Zij wilt mij pakken.
Met misschien wel de dood tot gevolg.
Ik zal willen vluchten.
Al zal zij mij weer vinden.
Haar krachten zijn overal.

Waarom achtervolgt zij mij?
Wat heb ik haar misdaan?
Maar misschien nog wel belangrijker.
Hoe kom ik van haar af?
Die vragen spoken door m’n hoofd.
Ik besluit maar weer de straat op te gaan.

Na een paar minuten voel ik haar ogen weer op mij gericht.
Ik besluit stil te gaan staan.
Ik roep dat ik niet bang voor haar ben.
Dat zij mij mag vermoorden.
Plots verandert de energie om mij heen.
Ik vrees dat m’n laatste uur is geslagen.

Ik voel haar ogen.
Ook al loopt er niemand achter mij.
Zij wilt mij pakken.
Met misschien wel de dood tot gevolg.
Ik zal willen vluchten.
Al zal zij mij weer vinden.
Haar krachten zijn overal.

Inmiddels zie ik meer mensen op straat.
Zij kijken mij aan of ik compleet gek ben geworden.
Gaat alles wel goed vraagt iemand?
Ik hoop het reageer ik.
Dan ineens verschijnt de onbekende vrouw.
Iedereen kijkt verschrikt naar haar.

Veel mensen beginnen te rennen.
Maar de onbekende vrouw wijst naar mij.
Dan verschijnt een brede glimlach.
Vervolgens verdwijnt zij weer.
Een bevrijd gevoel is dat volgt.
Ik ben van haar verlost.

2+2=5

2+2=5.
Elk weldenkend mens weet dat dit niet klopt.
2+2 is namelijk 4.
Maar stel, er wordt vanaf vandaag besloten dat 2+2 5 is.
De regeringsleiders kondigen dit aan en op elke zender wordt er over gesproken.
Ook bekende Nederlanders (die daar een mooi bedrag voor hebben ontvangen) roepen op televisie dat 2+2 5 is.
En waar het eerst om het overdragen van het bericht ging.
Wordt er later zelfs verwijtend geoordeeld over mensen die vinden dat nog steeds 2+2 4 is.
‘Deze mensen gaan niet mee met de tijd’
‘Deze mensen zijn cijferwappies’
‘Deze mensen zorgen voor een tweedeling omdat zij niet accepteren dat 2+2 5 is’.
Zomaar wat quotes die dan mogelijk voorbij gaan komen.
Sterker nog, je wordt van social media verbannen als je blijft zeggen dat 2+2 4 is.
Je krijgt zowaar gevangenisstraf als je niet meegaat in het verhaal dat 2+2 vanaf nu 5 is.
En een baan vinden terwijl je vindt dat 2+2 4 is?
Vergeet het maar!

Het klinkt allemaal wat onwerkelijk, maar dit is precies zoals het gaat met de coronamaatregelen.
Als je in een discussie vraagt waarom je bijv. denkt dat mondkapjes helpen volgt er vaak het antwoord ‘dat als het OMT het zegt. het dan ook wel zo zou zijn’.
‘Ook al helpt het maar een heel klein beetje, alle beetjes helpen’.
Zonder echt te weten waarom voert iemand dus een handeling uit.
Maar stel, de maatregelen van nu gaan nog niet ver genoeg en iemand verzint op een borrelavond dat een onderbroek over je hoofd kan helpen tegen de verspreiding van ziekten.
Hoe krijg je dit dan serieus onder de aandacht bij de bevolking?
Want ja, bijna iedereen zal in het begin zeggen ‘ik ga echt niet met zo’n ding over m’n hoofd lopen’.

De eerste stap zal dus een persconferentie moeten worden.
Daarin moet een zorgwekkend scenario worden gecreëerd.
Echter wordt er ook gelijk een mogelijkheid geboden om de verspreiding tegen te gaan.
‘Door een onderbroek over je hoofd te dragen bescherm je niet alleen jezelf, maar ook anderen’
Bij de daarop volgende talkshow wordt deze maatregel uitvoerig besproken.
Uiteraard wordt bij de talkshow aangegeven dat deze maatregel echt kan helpen.
Een paar dagen later volgt een onderzoek van één of ander onderzoeksbureau.
‘7 op de 10 Nederlanders overweegt een onderbroek over z’n hoofd te dragen’
Daarna volgen een paar persoonlijke verhalen op social media en in de krant.
‘Marie (53) draagt vol trots een onderbroek over haar hoofd: in begin moest ik even wennen’
‘Peter (41) maakt zelf onderbroeken om over z’n hoofd te kunnen doen: ik vind het best kicken’
‘Gerda (58) vindt dat mensen niet moeten klagen: hup die broek over je kop en dan pas de deur uit’
Om al deze kenmerken meer kleur te geven worden er ook foto’s gepost van mensen die een onderbroek over hun hoofd hebben getrokken.
Dat het foto’s zijn die van een willekeurige Facebook zijn gehaald en komen van een carnavalsfeest uit 2009 maakt in deze niet uit.
Langzaam ga je waarschijnlijk zien dat het straatbeeld gaat veranderen.
In plaats van dat je iemands gezicht ziet, zit je nu voor een groot deel naar een lopende onderbroek te kijken.
Maar hé alles voor de bescherming!

En stel, de coronapandemie is voorbij.
Maar tegelijkertijd breekt er een ander wereldprobleem aan.
Een klimaatramp van ongekende aard.
Dit is althans hoe dit in de media wordt gepresenteerd en wat vanuit de regering naar de bevolking toe wordt gecommuniceerd.
Ook hier kan ‘n ieder bijdragen aan een oplossing.
Deze oplossing is eenvoudig, maar tevens ook erg ingrijpend.
Het advies is namelijk om van een klif te springen.
Mocht je het niet overleven is dat erg vervelend, maar draagt dat wel bij aan het punt dat de generaties na ons ook nog van de aarde gebruik kunnen maken.
In de media wordt aangegeven dat er een groot springbereidheid is.
Dit gaat gepaard met statistieken en interviews.
Zo wordt op televisie een vrouw aan het woord gelaten waarbij haar moeder van een klif is gesprongen.
‘M’n moeder was 72 en wilde niet het leven van de volgende generaties in de weg staan’.
Later bleek dat deze moeder helemaal niet van een klif was gesprongen, maar is overleden in haar slaap.
Wat in de media dan weer is weggezet als ‘fake news’, aangezien ‘die vrouw daadwerkelijk van de klif is gesprongen’.
Veel mensen geloven deze media volledig en geven aan dat zij ‘walgen van complotdenkers’
‘Deze vrouw van 72 is van een klif gesprongen om ook jullie kleinkinderen een waardig bestaan te gunnen’ is een andere reactie.
En dit allemaal terwijl deze vrouw eigenlijk in haar slaap is overleden.
Met al deze schokkende gebeurtenissen en verhalen is de vraag hoeveel mensen uiteindelijk ook van de klif gaan springen.
Of is dat het moment dat mensen besluiten het advies niet meer op te volgen?

Als kanttekening op dit stuk wil ik wel maken dat ik achter adviezen sta die daadwerkelijk kunnen bijdragen aan een wereldprobleem.
Dit in tegenstelling tot adviezen die nauwelijks tot niets bijdragen, maar wel worden opgedrongen.
Toch zijn er genoeg mensen die alles voor zoete koek slikken en gelijk met de nieuwste adviezen aan de slag gaan.
En dat zonder ook maar even rustig na te gaan wat er nu daadwerkelijk gezegd is.
Dit alles heeft mij geïnspireerd tot het schrijven van dit stuk.

Deugmens gezocht

Is groen jouw lievelingskleur?
Zie jij de klimaatcrisis als het grootse probleem ter wereld?
Is jouw woning energieneutraal?
Haat jij rechtse politici?
Heb je een dochter en zie jij in haar de nieuwe Greta Thunberg?
Dan zijn wij opzoek naar jou!

Aangenaam, wij zijn De Groene Windmolen.
Wij zijn een bedrijf waarbij groen niet groen genoeg kan zijn.
Wij steven naar alles wat duurzaam is en staan daarbij voor inclusiviteit.
Voor ons bestaat er geen man of vrouw.
Wij noemen iedereen persoon en zeggen het in plaats van hij of zij.
Om toch een verschil in personen te maken heeft iedereen een uniek nummer.
Zie het als rugnummers bij een voetbalclub.
De e-mailadressen zijn ook gebaseerd op deze kenmerken.
Een voorbeeld e-mailadres is: persoon283@degroenewindmolen.eu
Voor .eu is bewust gekozen, omdat wij voor het inperken van soevereiniteit zijn.
Wij geloven in één groot Europa geleid door de Europese Unie.
In onze ideale wereld is Nederland een provincie binnen de Europese Unie.
Zo kunnen wij een sterke vuist maken tegen anderen grootmachten als de Verenigde Staten, Rusland of China.

Wij geloven heilig in de doelstellingen die The World Economic Forum voor zich ziet.
Ons bedrijf zal hieraan 100% willen meewerken om deze doelstelling te gaan halen.
Voor ons kunnen deze doelstellingen niet snel genoeg gehaald worden en daarom vragen wij ook volledige discipline van onze medewerkers.
Er is binnen onze organisatie één visie en daarin moet iedereen zich ondergeschikt opstellen.
Eigen belang wordt niet getolereerd, aangezien wij gezamenlijk de wereld moeten redden.
In onze ogen ben je een individu dat gelooft in wat je wordt opgedragen en dit zonder tegenspraak uitvoert.

Wij steven ook naar grote veranderingen binnen Nederlandse tradities.
Ons bedrijf vindt het schandalig dat er nog steeds zwarte pieten in Nederland zijn tijdens het Sinterklaasfeest.
Wij zijn niet voor het afschaffen van Sinterklaas, maar vinden dat alle zwarte pieten groen moeten worden.
Wij willen kinderen al van jongs of aan bewust maken wat hen te wachten staat als zij groot zijn.
Bewust maken, zodat zij op jonge leeftijd al kunnen denken hoe zij de wereldproblematiek kunnen aanpakken.
Wij vinden niet dat kinderen zelf een kant mogen kiezen, maar streven er naar dat zij het linkse en vooral groene gedachtengoed omarmen.

Terugkomend over de kleurverandering van zwarte piet naar groene piet.
Aangezien schoorstenen totaal niet meer van deze tijd zijn en iedereen zo snel mogelijk een warmtepomp moet hebben is deze verandering van kleur ook nodig.
Op deze manier willen wij laten zien ‘zwart als roet’ een uitspraak voor de geschiedenisboeken is en groen de toekomst heeft.

Waar wij als bedrijf echt geen samenwerking mee willen zijn mensen die rechts denken en/of stemmen.
Voor ons zijn dat mensen die, met alle respect, te dom zijn om voor ons te werken.
Sterker nog, als het aan ons lag hadden wij al deze mensen naar een onbewoond eiland gestuurd.
Komen wij er achter dat jij toch rechts denkt en/of stemt?
Dan volgt ontslag op staande voet + een geldboete van 5000 euro.
Hiermee willen wij ons bedrijf beschermen tegen ongewenste indringers.

Wij waren dan ook maar wat blij dat Donald Trump Het Witte Huis moest verlaten.
Joe Biden en vooral Kamala Harris zijn onze grote voorbeelden.
Wat deze mensen voor ogen hebben en hoe zij tegen de wereld aankijken, daar gaat ons hart sneller van kloppen.
Maar ook in Nederland (in onze ogen een toekomstige provincie in één groot Europa), hebben wij recent mogen aanschouwen hoe geweldig Sigrid Kaag het heeft gedaan.
Wat een powervrouw is dat zeg!
De video dat Sigrid Kaag op de tafel staat te dansen hebben wij met een grote glimlach een keer of 100 teruggezien.
Wij hopen dan ook dat Mark Rutte de komende tijd een stapje opzij zet zodat deze powervrouw de eerste vrouwelijke minister-president wordt in Nederland.

Als Deugmens binnen onze organisatie De Groene Wildmolen verwachten wij ook dat jij onze ideeën overbrengt op je omgeving.
Jij bent binnen je familie, vriendengroep of buurt het uithangbord van ons bedrijf en vooral ons gedachtengoed.
Heb je mensen in je familie, vriendengroep of buurt die het niet met jou eens zijn?
Dan verwachten wij dat jij deze mensen royeert uit je leven.
Wij zullen dit, zoals eerder aangegeven, ook doen binnen ons bedrijf.
Rotte appels horen immers niet in een fruitschaal.

Behalve het gedachtengoed overdragen aan je omgeving, verwachten wij ook dat je dit breder doet.
De functie Deugmens zal dan ook voornamelijk digitaal plaatsvinden.
Vanuit je thuiswerkplek ga je met iedereen die anders denkt online discussies aan.
Ook maken wij dagelijks video’s die wij via social media en YouTube publiceren.
Op onze steeds sneller groeiende kanalen plaatsen wij dagelijks allerlei video’s, foto’s en informatie.
Hoe mooi zal het zijn als door jouw inbreng nog meer mensen net als ons gaan denken?
Hierin is nog een grote weg te bewandelen en dus hopen wij dat jij hieraan wilt bijdragen.

Het salaris dat je zal krijgen is een basisinkomen.
Het basisinkomen moet de toekomst van het salarisstelsel, dat op dit moment helemaal uit de hand is gelopen, gaan worden.
Om toekomstgericht te werk te gaan hebben wij er dus al voor gekozen om een basisinkomen aan onze medewerkers uit te keren.
Weg met allerlei salarisverschillen, iedereen hoort hetzelfde te verdienen!

Ben jij enthousiast geraakt en wil je maar wat graag werken voor het bedrijf van de toekomst?
Stuur dan jouw sollicitatiebrief naar: solliciteren@degroenewindmolen.eu
Een CV hoef je overigens niet mee te sturen.
Dat zal de gelijke kansen voor iedereen in de weg kunnen zitten en dat is nu net iets wat wij niet willen.

Opgroeien tijdens The Great Reset

‘We need a great reset!
You will own nothing, have no privacy & you’ll be happy’.
Dit zijn de woorden van Klaus Schwab, oprichter en directeur van The World Economic Forum.
Die great reset zal in 2030 duidelijk zichtbaar moeten zijn.
Maar wat als je nu een kind hebt die moet opgroeien in deze tijd?
De tijd waarin je iemand liever geen jongen of meisje meer mag noemen.
Waarin wordt geleerd dat afstand houden je opa en oma gezond houdt.
Een mondkapje anderen mensen niet ziek maakt.
Rechtse mensen (zoals een Thierry Baudet of Donald Trump) slecht zijn.
Het klimaat redden een kwestie van nu of nooit is.
Mag een kind straks nog wel anders denken?
Of krijgt hij of zij daar de kans niet voor, omdat het gewenste denkbeeld er al helemaal ingestampt is.

Wat ik de laatste tijd regelmatig hoor is de vraag of je nog wel kinderen in deze wereld wilt laten opgroeien.
Jonge stellen die serieus overwegen om geen kinderen te nemen, omdat zij kinderen dit niet willen aandoen.
Ook hoor ik jonge stellen die al wel kinderen hebben zich ernstige zorgen maken.
Zorgen of hun kind nog wel de vrijheid hebben om hun eigen visie over de wereld te creëren.
Maar ook zorgen of hun kind ooit nog wel aan een huis kan komen.
Want als de huizenmarkt nu al zo verzadigd is, hoe zit dat straks (lees: over 20 jaar) dan?
De bevolking blijft immers groeien.

Terugkomend op het punt dat een kind mogelijk geleerd gaat worden dat je een ander kind geen jongen of meisje mag noemen.
Hoe zal zo’n conversatie tegen die tijd gaan?
Want buiten jongen/meisje zal je geen enkele mannelijke of vrouwelijke aanduiding dan meer mogen gebruiken.

Voorbeeld hoe het zal moeten:
‘Leerkracht, die persoon heeft mij pijn gedaan’
‘Wat vervelend, ik zal die persoon gelijk aanspreken’.

Voorbeeld hoe het niet zal moeten:
‘Leerkracht, dat meisje heeft mij pijn gedaan’.
‘Wat vervelend, maar ik vind het nog vervelender dat je het woord meisje gebruikt’.
‘Je maakt nu een onderscheid die niet gemaakt mag worden’.

Nog een voorbeeld hoe het niet zal moeten:
‘Juffrouw, die persoon heeft mij pijn gedaan’.
‘Juffrouw?’
‘Sorry ik bedoelde leerkracht’.

M’n voorbeelden komen voor nu wellicht lachwekkend over, maar stel dat dit echt gebeurd.
Stel dat de essentie niet meer op het daadwerkelijke probleem wordt gelegd (een kind dat pijn is gedaan door een meisje), maar op een benaming.
Dat een kind het wel laat om nog een onderscheidende benaming voor een man of een vrouw te maken.

Of stel je kind gaat een televisieprogramma voor kinderen kijken.
Het programma gaat telkens over het redden van het klimaat en dat het nu of nooit is.
Je zal er inderdaad een programma aan kunnen besteden, maar het 2e programma gaat er ook al over.
En het 3e, het 4e en zelfs het 5e komt er nog iets over terug.
Dat terwijl school dit ook al in bijna elke les terug laat komen.
Zo’n kind krijgt geen eerlijke kans meer om anders te denken en gaat het klimaat ook echt als een nu of nooit situatie zien.
Stel een vader of moeder zegt ‘nou het zit toch wat anders in elkaar’, dan kan je nog ruzie krijgen met je kind omdat hij/zij niet beter weet.
Nu zeg ik niet dat een kind niet zo mag denken.
Het gaat er mij dat een kind ook de mogelijkheid moet krijgen om anders naar een situatie te kunnen kijken.

Buiten het klimaat kan je dit natuurlijk met elk onderwerp doen.
Zo zijn er de laatste tijd in tekenfilmvorm filmpjes te zien waarop kinderen geleerd wordt om afstand te houden.
Op een kinderlijke manier wordt uitgelegd dat het bijna een misdaad is om te dichtbij het kindje van de buurvrouw te komen.
Laat staan dat je er echt niet aan moet denken om naar je opa of oma te gaan.
Nee, als je dat doet dan gaat je opa of oma misschien heel ziek worden en wellicht zelfs dood.
Dat is dan allemaal jouw schuld.
Een kind durft hierdoor echt niet meer naar zijn of haar opa of oma te gaan.

En dan zitten we nog met The Great Reset.
Tot vorig jaar volgens velen nog een complottheorie.
Maar als je naar de weg kijkt die de wereld ingeslagen is, lijkt die Great Reset er toch langzaam te komen.
Dit in combinatie met de voorbeelden die ik eerder gaf, maak ik mij zorgen om de toekomst van kinderen.
Kan een kind straks nog wel kind zijn?
Of wordt een kind straks vanaf jongs of aan getraind in zijn of haar doen of denken?
Zodat een kind nog maar één kant op kan kijken en blind is voor de andere kant.
Blind, omdat elke dag op school en televisie geleerd is om alles vanuit één perspectief te zien.

Zelf hoop ik niet dat de wereld de kant opgaat zoals ik in dit stuk beschreven heb.
Ik hoop dat kinderen alle vrijheden blijven behouden om zelf de wereld te ontdekken en zelf hun beeldvorming te bepalen.
Natuurlijk kan er altijd gekeken worden wat er beter kan, maar nooit ten koste van het kind en zijn of haar ontwikkeling.
Een kind hoort immers kind te zijn!

Toegang geweigerd

Thuis, thuis en nog eens thuis!
Thuis les krijgen.
Thuis de nieuwste films bekijken.
Thuis cocktails drinken.
Thuis sporten.
Thuis een feestje vieren…

Oh wacht, dat laatste mag helemaal niet.
Tenzij je een feestje alleen wilt vieren.
Of met je huisgenoten.
Want ja, als je mensen laat langskomen zitten zij niet meer thuis.
Digitaal mag je ze wel uitnodigen.
Zo ben je toch bij elkaar.
Heerlijk toch?

Zolang het digitaal is mag alles.
Digitaal shoppen.
Digitaal naar live optredens kijken.
Digitaal een meidenmiddag.
Digitaal sex…
Dat die beelden later mogelijk online komen (waar jaren voor gewaarschuwd is), wordt voor nu maar even achterwegen gelaten.
Zolang het maar digitaal is en vooral thuis!

Want thuis is toch zo geweldig?
Als we de commercials op de televisie mogen geloven woont iedereen in een huis met een geweldige tuin.
Ja, dan is zo’n Woningsdag nog wel te overleven.
Dat er ook mensen in een flatje 3 hoog achter zich moeten vermaken zie je maar zelden (zeg gerust nooit).
Want ja, hoe wil je jezelf daar blijven vermaken op een beperkt aantal vierkante meters in combinatie met kinderen en een man?
Dan heb ik het kleine balkonnetje nog niet eens meegerekend.

Digitaal en thuis, het lijken de sleutel woorden voor de toekomst.
Maar er is meer wat mij zorgen maakt voor de toekomst.
Op dit moment is het plan om een coronapaspoort in te voeren.
Het coronapaspoort zorgt dat je in vrijheid mag leven.
Laat je je coronapaspoort zien, dan ben je welkom.
Heb je deze niet, dan moet je verplicht een sneltest ondergaan.
Zegt die sneltest dat je positief bent, dan gaat jouw middagje plezier niet door.

Maar stel, na het coronapaspoort wordt er nog een stapje verder gegaan.
Er komt, net zoals in China, een deugsysteem dat bepaald of jij deugt of niet.
Een systeem dat bepaalt of jij ergens welkom bent of dat jou de toegang ontzegd mag worden.
Een voorbeeld, in het systeem kan je 1 t/m 5 sterren krijgen.
Waarbij 1 ster staat voor: niet deugen en 5 sterren voor: helemaal deugend.
Daarbij is het bij je dragen van een smartphone net zo verplicht als het met je mee hebben van een ID kaart.
Heb je geen smartphone bij je?
Dan riskeer je een boete!

Daarbij is het verplicht dat je het deugsysteem op je smartphone moet hebben.
Heb je deze niet?
Dan riskeer je een sanctie die niet mals is.
Maar goed, jij wilt deugen dus downloadt het deugsysteem.
Iedereen begint met 3 sterren en dat is in dit systeem net voldoende om te deugen.
Wel is het advies om zo snel mogelijk een hogere ranking te scoren.

Hoe je dit doet is simpel.
Je bent beleefd.
Je staat volledig achter de regering.
Je stelt jezelf volledig beschikbaar aan de bevolking en zet eigen belang ten allen tijden aan de kant.
Zo zijn er nog een aantal voorwaarden, maar die hebben allemaal wat weg van bovenstaande punten.
Het systeem weet ook het verschil in klasse prima te benoemen.
Stel je scheldt je buurman uit voor ‘klootzak’, dan kost dat weinig sterren.
Je buurman is immers maar één van de gewone stervelingen (zo zit het deugsysteem nou eenmaal in elkaar).
Noem je bijvoorbeeld Mark Rutte, Sigrid Kaag of een Hugo de Jonge een klootzak, dan kost je dit gelijk één hele ster.
Zij vertegenwoordigen hoe de wereld moet zijn en hen beledig je dus niet.
Is het bijvoorbeeld Thierry Baudet of Geert Wilders?
Dan kost je dit een halve ster (of wellicht nog minder), omdat zij niet de gewenste koers varen.
Je zal je zelfs kunnen afvragen of politiekleiders als Baudet of Wilders in een tijdperk met een deugsysteem nog wel in de politiek mogen zitten.

Maar goed, je denkt ‘ach zo’n systeem is zo slecht nog niet’.
‘Het kan de beschaafdheid wat terugbrengen en iedereen dezelfde mening bevalt mij wel’.
‘Minder gedoe, minder ruzie, iedereen vrolijk (everybody happy zal Klaus Schwab zeggen) en meer geluk in het leven’.
Maar ook met die gedachte en levensovertuiging kan het deugsysteem een aardige last voor je zijn.
Buiten je gedrag weet het systeem ook je vermogen.
Waar je woont.
Wat je baan is.
Wie je vrienden zijn.
En ga zo maar door.
Dat wil zeggen dat bijv. iemand van de elite makkelijker met een fout wegkomt dan jij.
Ook zal hij/zij meer mogen zeggen, omdat hij/zij aan veel criteria voldoet.
Een grote fout zal dus voor hem/haar kleine gevolgen hebben.
Terwijl jij je sterren weer helemaal opnieuw mag opbouwen.
Dat wordt dus weer een maandje deugen voor je!

Want ja, stel er is een festival genaamd Hot & Dirty Beach Edition.
De beste artiesten komen er en jij wilt daar echt bijzijn.
Dan krijg je natuurlijk de standaard regels waaraan je moet voldoen.
Maar als extra regel komt er nu ook bij dat je minimaal 3 van de 5 sterren moet hebben om binnen te mogen komen.
Stel je hebt maar 2 sterren en wel een toegangskaartje, dan mag je alsnog niet naar binnen.
Dit omdat er gevraagd wordt om mensen met 3 sterren of meer en jij hebt er maar 2.
Jammer joh, dag feestje!

En het kan nog erger.
Wat als zo’n deugsysteem nu ook bepaalt of je wel of niet met het OV mag reizen.
Bepaalt of je wel die ene winkel in mag.
Je wel/niet de dierentuin in kan.
Of misschien zelfs erger, wel of niet je kinderen mag opvoeden.
Want kinderen die opgevoed worden door ouders met 1 ster.
Dat kan toch niet goed gaan?
Sterker nog, mensen met 1 ster zullen wellicht naar een heropvoedingskamp moeten.
Die mensen moeten misschien in het openbaar worden vernederend door met naam, foto en adres langs de weg weergegeven te worden.

Is dit de wereld die we willen?
Wat mij betreft is dit iets wat wij alles behalve moeten willen.
Maar toch, lijkt de wereld wel een beetje deze kant op te gaan.
Mensen die hun baan verliezen omdat ze bijv. Forum voor Democratie aanhanger zijn.
Mensen die verketterd worden omdat ze tegen de klimaatplannen zijn.
Als je tegen de coronamaatregelen bent, ben je volgens velen een heel slecht mens die eigenlijk zelf maar eens een ziekte moet krijgen.
We leven dan wel niet met zo’n deugsysteem, maar misschien onbewust toch een beetje wel.
Wanneer je een eigen visie over de wereld hebt die afwijkt van waar de wereld naar toe wilt, dan moet je daar vaak een hoge prijs voor betalen.

Ook zelf heb ik dat meermaals meegemaakt.
Maar dat weerhoudt mij er niet van om m’n stukken te blijven schrijven.
M’n visie te delen en de angst over hoe ik naar de toekomst kijk te delen.
Gelukkig zijn er veel menen die mij en m’n werk supporten.
Deze mensen zorgen dat ik gemotiveerd blijf in het schrijven en laten mij weten dat ik er niet alleen voor sta.
Uiteindelijk vind ik trouw blijven aan mezelf belangrijker dan te deugen.

De dood hoort bij het leven

En weer werden bijna alle maatregelen deze week verlengd.
Een leven zonder maatregelen is inmiddels bijna niet meer voor te stellen.
Van lockdown naar lockdown struinen we door de tijd.
‘Nog even geduld’ wordt er regelmatig gezegd.
Maar wat is even?
Een jaar vind ik persoonlijk niet even en zoals het er nu uitziet lijkt 2021 een kopie van 2020 te worden.
De vaccinaties moeten de oplossing zijn.
Al gaan er ook berichten rond dat na de vaccinaties er alsnog maatregelen zijn.
Dus m’n vraag blijft, wat is even?
2022, 2030, de rest van ons leven?

‘We doen het voor de ouderen’ wordt vaak gezegd.
Maar worden ouderen nu echt gelukkig als zij niets meer mogen?
Stel je bent 86 en je was normaal gesproken 89 geworden.
Wil je de laatste 3 jaar van je leven dan in een lockdown doorbrengen?
Of wil je liever leven met de kans dat je op je 87e al overlijdt?
Vaak als ik met dit voorbeeld kom wordt er gezegd ‘wacht maar tot jou iets overkomt’.
Maar eerlijk gezegd sterf ik liever jonger en gelukkig dan de laatste 50 jaar van m’n leven in lockdown.
Ook wordt er gezegd ‘wacht maar tot jouw dierbare iets overkomt, dan praat je wel anders’.
Maar hoe hard het ook klinkt, de dood hoort bij het leven.
Ook voor het coronatijdperk gingen er mensen dood.

Daarbij wordt er vaak gesproken over wat niet mag in deze tijd, omdat het een dodelijke werking kan hebben.
Een erg angstige tekst waar veel mensen gevoelig voor zijn.
Maar je kan ook overlijden door een auto ongeluk?
Moeten dan alle auto’s worden afschaft?
Er verdrinken soms ook mensen, moet zwemmen dan verboden worden?
Sommige mensen overlijden door een val van of uit een hoog gebouw.
Moet er per direct gestopt worden met hoge gebouwen te bouwen?
Of wat dacht je van de steekincidenten van de laatste tijd.
Alle messen per direct verbieden?
Misschien moeten we ons zelf wikkelen in bubbeltjes plastic.

Uiteraard zijn m’n voorbeelden uit de vorige alinea sarcastisch bedoeld.
Het leven zit nu eenmaal vol gevaren.
Gevaren die het leven ook weer spannend kunnen maken.
En inderdaad is het erg naar als één van die gevaren voor een dierbare fataal wordt.
Maar moet je daardoor al het mogelijke gevaar uit de weg gaan?
Is voor altijd binnen zitten dan de oplossing?
Stel je voor dat je vanaf vorig jaar tot je 80e verjaardag (er van uitgaand dat 80 je laatste levensjaar is) in een lockdown moet doorbrengen.
Dat er een groepje vanuit de elite is die bepaald of je wel of niet naar buiten mag.
Die bepaald of jij wel of niet een terrasje mag pakken?
Zal dat je gelukkig maken?

Het lijkt tegenwoordig wel of het verboden is het leven te vieren.
Het verboden is om te lachen of gelukkig te zijn.
Ik hoorde minister Grapperhaus vorig jaar zelfs zeggen dat, wanneer je een waarschuwing na het overtreden van de coronaregels krijgt, je niet mag lachen.
Wanneer je toch lacht krijg je gelijk een boete, omdat je hiermee aangeeft de coronamaatregelen niet serieus te nemen.
Ook was er vorig jaar een zangeres die haar vrolijke nieuwe single niet uit wilde brengen.
Dit omdat vrolijkheid niet bij de tijd past waarin we op dit moment leven.
Als ik dit allemaal zo bedenk, vraag ik mij af of het niet tijd wordt om weer het oude normaal langzaam op te starten?
Dat we weer vrij en onbezonnen mogen zijn.
Het leven weer gevierd mag worden.
Helaas lijkt dit alles, op dit moment, een utopie.

Milou

Milou is een jongedame van 19 jaar.
Gezegend met veel vriendinnen.
Sinds kort heeft Milou ook een relatie.
Met haar ouders heeft zij goed contact.
Ook haar opa en oma spreekt zij vaak.
Zij komt er graag op bezoek.
Milou is sinds kort ook gaan studeren.
Zij is hierdoor op kamers gaan wonen.
Haar college is vlakbij haar kamer.
Haar kamer dat een mooi uitzicht over de stad heeft.
Het studentenleven bevalt Milou goed.
Zij is nog nooit zo gelukkig geweest.

Tot het moment dat Corona uitbreekt.
Het leven veranderde in eerste instantie nog niet heel veel voor Milou.
Veel vriendinnen zag zij nog.
Haar vriend kwam ook nog geregeld langs.
Ook haar ouders zag zij nog vaak.
Opa en oma hebben geadviseerd niet meer langs te komen.
Milou heeft daar vrede mee.
Het is even door de zure appel heen bijten en alles komt goed.
Wellicht denkt Milou wat naïef, maar Milou ziet graag alles positief.

Inmiddels is het een aantal maanden verder en Milou begint voor het eerst somber te denken.
Op televisie is bijna alles negatief.
Is het niet negatief, dan is het wel een herhaling.
Haar vriend heeft het inmiddels met haar uitgemaakt.
Milou was soms kritisch op de maatregelen.
Dit kon haar vriend niet accepteren en wilde haar daarom niet meer zien.
Door haar soms wat kritische blik willen sommige vriendinnen ook geen contact meer met haar.
Milou heeft even getwijfeld om weer bij haar ouders te gaan wonen.
Waar het niet, dat zij haar kamer niet kwijt wilt.
Zij heeft zo haar best gedaan hiervoor.
Ook zitten haar ouders hier niet echt op te wachten.
Niet dat zij Milou niet willen zien.
Haar ouders, zijn net als haar opa en oma, heel bang om Corona te krijgen.
‘Als ik experts bij Op1 en Jinek wel eens hoor praten, dan breekt de angst mij uit’ heeft haar moeder wel eens gezegd.
Via de telefoon spreken zij overigens wel vaak.
Maar toch, Milou mist zo nu en dan een arm om haar heen.
Een moment dat zij zich gesteund voelt.

Nu Milou ook in haar kamer de colleges moet volgen wordt zij steeds depressiever.
In een wanhoopspoging post zij haar gevoel op Facebook.
Dit op een bericht dat artsen waarschuwen voor jongeren die vereenzamen en depressief raken.
In plaats van bijval, wordt Milou door sommigen reageerders met de grond gelijk gemaakt.
‘Jij stelt je aan, vroeger hadden wij helemaal niets en jij kan nog van alles doen’ aldus Gert-Jan.
‘Ik heb 2 puberzonen thuis zitten en zij hebben nergens last van, dus kop op en doorgaan’ aldus Petra.
‘Ahhh wat zielig ben jij zeg. Er vechten mensen nu voor hun leven en jij maakt je druk dat je even iets minder kan doen’ aldus Karin.
‘Denk niet zo egoïstisch’ aldus Richard.
‘Jullie generatie is ook helemaal niets gewend’ aldus Jaap.
Milou slaat haar laptop dicht en begint te huilen.
Waarom snapt niemand mij vraagt zij haarzelf af.

Een paar dagen later gaat Milou hardlopen in het park.
Ondanks dat inmiddels de winter z’n intrede heeft gedaan is het mooi weer.
Plots komt zij een vriendin van haar tegen.
Zij denkt even niet na en wilt haar vriendin een knuffel geven.
De vriendin van Milou schrikt en springt snel aan de kant.
‘Milou, je weet toch wel dat er nog steeds Corona is?’ vraagt haar vriendin geschrokken.
Milou geeft aan dat zij blij is om haar vriendin te zien.
‘Ik vind het ook leuk, maar een knuffel geven is nu echt even een no go’ reageert haar vriendin geïrriteerd.
Milou voelt zich afgewezen en besluit verder te gaan hardlopen.
Al is haar complete motivatie weg.

‘s avonds belt Milou haar moeder.
Milou vertelt waar zij mee zit.
Haar moeder reageert dat zij snapt dat Milou in een dipje zit, maar dat dit niet in verhouding staat met de mensen die nu op de IC aan het strijden zijn.
Alweer komt haar moeder met voorbeelden wat zij bij Op1 en Jinek heeft gehoord.
Milou kan het niet meer aanhoren en reageert met ‘oké mam’.
Dan hangt zij op.
Even later kijkt Milou naar buiten en ziet de donkere straten.
Nu de avondklok er aan zit te komen is buitenlopen in de avond straks ook al strafbaar.
In plaats van studentenfeestjes en helemaal los kunnen gaan, zit Milou nu depressief in haar kamer.

Een middag verder.
Milou is nog steeds niet haar bed uit gekomen.
Haar lichaam wilt wel iets doen, maar haar lichaam is volledig geblokkeerd.
Dan klapt zij haar laptop open.
Geen nieuwe berichten.
Milou begint steeds vaker te denken dat zij niemand meer heeft.
Af en toe spreekt zij nog wel iemand via Skype, maar die momenten zijn ook schaars.
Heel soms bezoekt zij iemand of komt er iemand op bezoek bij haar.
Maar dat is dan ook echt heel soms.
De gedachten in haar hoofd worden steeds negatiever en extremer.
Ook haar emoties worden dat.
Het ene moment is Milou boos om vervolgens weer in huilen uit te barsten.
Zij zoekt naar een uitweg die er niet lijkt te zijn.
Niets lijkt Milou meer van haar depressie te kunnen redden.

Dan breekt de volgende avond, alleen in haar kamer, voor Milou aan.
Zij is haar depressieve gevoelens steeds minder de baas.
In tranen kijkt zij naar buiten.
‘Waarom moet alles toch zo gaan’ schreeuwt zij hard.
Huilen is wat Milou de laatste dagen bijna alleen nog maar doet.
Ondanks dat zij wel een bekende van haar kan bellen, doet Milou dat niet.
Zij is bang dat zij iedereen alleen maar tot last is.
Dat zij zich aanstelt en veel te egotistisch is.
De negatieve gedachten maken Milou zodanig gek dat zij een drastisch besluit neemt.
Milou, die nog steeds naar buiten kijkt, maakt het raam van haar kamer open.
Even kijkt zij naar beneden.
Haar besluit staat vast.
Binnen een minuut zou Milou haar rust vinden.
En die rust heeft Milou gevonden.

De vraag die niet gesteld mag worden

Complotdenkers zijn mensen die ‘een beetje koekoek’ zijn.
Aldus het oordeel van mensen die heilig in het coronabeleid geloven.
‘Hou je gewoon aan de maatregelen, dan komt alles goed’.
‘Door de complotdenkers zitten wij langer in een lockdown’.
‘Complotdenkers hebben geen recht op medische zorg’.
Dit zijn een aantal van de reacties die veelal tegen een complotdenker gebruikt worden.
Maar is dat terecht?
Veel, in eerste instantie benoemde, complottheorieën bleken uiteindelijk toch de waarheid.

Een veel gehoorde complottheorie is de mogelijk link tussen Covid-19 en The World Economic Forum.
Het eliteclubje van Klaus Schwab, dat wilt dat in 2030 niemand meer eigen bezettingen heeft.
Alles heb je dan in bruikleen van de elite.
Het moet ervoor gaan zorgen dat ‘everybody happy’ is.
Na een middagje op het internet gesurft te hebben kom je veel informatie tegen wat veel vragen oproept.
Vragen die bij de reguliere media nooit worden gesteld.
Dat is op z’n minst toch vreemd.
Als er zoveel complottheorieën zijn die naar één kant wijzen.
Waarom wilt de media dan niet dat deze complottheorieën naar het rijk der fabelen worden gestuurd?
Misschien omdat dit geen complottheorie is?
Wellicht omdat meer mensen anders gaan denken en zich daardoor niet meer aan de maatregelen gaan houden?

Omdat ik ook de reguliere media een eerlijke kans wilde geven, heb ik het programma Feiten of Fabels een maand geleden een mail gestuurd.
Hierin schreef ik het volgende:
‘Goedemiddag,

Een vraag die bij mij en veel anderen leeft: in hoeverre staan de plannen van The World Economic Forum en de aanpak van Covid-19 met in elkaar in verbinding?

Met vriendelijke groet,

Jasper Janmaat’

Uiteraard werd m’n e-mail niet in het programma behandeld.
Ook heb ik nooit een reactie op m’n e-mail gekregen.

Het is bekend dat er diverse politiek leiders met The World Economic Forum om de tafel hebben gezeten.
Echter hoor ik in de Tweede kamer nooit een politicus hierover vragen stellen.
Waarom niet is m’n vraag dan?
Is dit een verboden onderwerp?
Een verboden onderwerp die dan ook voor de media geldt?
Want waarom maakt de media hierover nooit een item?
Een item over iets dat veel mensen bezighoudt, waarbij diezelfde mensen worden weggezet als complotdenkers.

Zo zit ik dus met veel vragen waarbij ik de antwoorden, vermoedelijk nooit, vanuit de reguliere media zou gaan krijgen.
Ook vanuit de Tweede kamer vrees ik dat ik m’n antwoorden niet ga krijgen.
Wat ik overigens erg jammer vind, want juist ten tijde van een pandemie verwacht ik veel transparantie.
Op deze manier blijft er ook weinig van het woord ‘samen’ over.

Het volk moet dus doen wat hen opgedragen wordt en voor de rest moeten zij hun bek houden.
Stel vooral geen vragen en denk al helemaal niet kritisch.
Doe je dat toch?
Dan ben jij een complotdenker die een gevaar is voor de volksgezondheid.
Althans, dat is wat de media en de goedgelovige mensen op het internet je wijs willen maken.
Toch hoop ik dat dit snel gaat veranderen en dat de reguliere media weer echt kritisch gaat worden.

Oops!… Trump did it again

Donald Trump, je houdt van hem of je haat hem.
Donald Trump is misschien wel het perfecte voorbeeld van de tweestrijd in deze tijd.
Hou je van Trump, dan sta je aan een bepaalde kant.
Haat je Trump, dan sta je aan de andere kant.
Die kanten gaan veel verder dan alleen Trump.
Het staat zo’n beetje voor elk maatschappelijk onderwerp.
Of het nu voor Corona, het klimaat of welk onderwerp dan ook is.
Met het houden of haten van Trump kan er al veel voor je ingevuld worden.

Nu is een tweestrijd in de wereld niet heel ideaal.
Vooral omdat beide kanten zo in hun eigen gelijk zitten, dat een dialoog inmiddels bijna onmogelijk is.
Er kunnen discussies gevoerd worden tot 2025 op de kalender staat.
Eens worden mensen het zelden.
Wat mij betreft hoeft dat ook niet.
Ik vind het juist goed dat de wereld van verschillende kanten belicht wordt.
Zelf vind ik het dan ook interessant hoe een ander denkt.
Soms haal ik daar toch weer wat punten uit die ik op m’n eigen leven toepas.
Als je nooit meer een dialoog aan zal kunnen gaan blijf je in een tunnelvisie hangen.
Dat maakt de wereld alles behalve beter.

Toch is het wel waar de wereld naar toe aan het gaan is.
In de tweestrijd die ontstaan is lijkt er een goede en een slechte kant te zijn.
De slechte kant is de kant die zo veel mogelijk moeten worden weggezet als ‘wappies’.
Ben je voor Trump, dan kan je je borst natmaken wanneer je aanschuift bij een programma als Jinek.
Ben je tegen Trump, dan wordt je met open armen ontvangen.
Je mag, zonder onderbrekingen, je zegje doen en je bijdrage wordt gewaardeerd.
Voorstanders worden telkens onderbroken en de toon naar hen is een stuk minder vriendelijk.
Je kan de toon zelfs lichtelijk vijandig noemen.

Inmiddels gaat het zelfs nog een stapje verder.
Trump is permanent van Twitter verbannen en ook andere social media hebben hem (tijdelijk) verbannen.
Dit gebeurt echter niet alleen bij Trump.
Ook veel anderen die het met hem eens zijn moeten het een verbanning bekopen.
Zo vrij als social media ooit was, zo eenzijdig begint het te worden.

Hoe anders is het als je zegt dat je een Joe Biden of Kamala Harris aanhanger bent.
Nou dan ben je echt een toffe peer.
Met jou valt er te praten en overal ben je welkom.
Zeg je wat dreigends over Trump of over z’n aanhangers?
Dan is dat toegestaan, aangezien dat de gewenste gedachte is.
Het liefst moet iedereen zo denken.
Maar omdat zoiets niet gaat, mogen die mensen dan maar zonder consequenties beledigd worden.
Het zijn immers toch ‘wappies’.

Iedereen die op één manier mag denken en hun mening mag geven.
Het klinkt wat eng, maar het is toch wat je steeds meer ziet gebeuren.
Ik maak mij dan ook grote zorgen om de toekomst van de wereld.
Gaat deze situatie ooit nog veranderen of horen ik, en iedereen die van Trump houdt, straks tot de afvallers van de maatschappij?
Krijgen we wellicht ooit te maken met een heropvoedingskamp om je meningsvorming dezelfde gewenste kant op te sturen?
Wat als een kind straks anders dan gewenst denkt?
Mag hij/zij dan nog wel onderwijs krijgen of moet hij/zij eerst ‘genezen’ van deze kwade gedachten?

Ik hoop dat er ooit een moment komt dat de tweestrijd die er nu is toch meer tot een eenheid kan leiden.
We hoeven het absoluut niet met elkaar eens te zijn.
Liever niet zelfs, want dat maakt het leven ook zo saai.
Het enige dat ik hoop is dat je bij een mening mag hebben zonder dat deze per definitie goed of fout is.