Alles of niets II

April 2016:
‘Jasper, je doet je ding altijd zoals we van je gewend zijn.
Je ligt goed in de groep, je maakt zelden een fout en we kunnen op je bouwen.
Maar toch, dit is iets wat je al jaren doet en wie je al jaren bent.
Je moet oppassen dat je niet een grijze muis gaat worden’.
Met die woorden eindigde een gesprek die ik op dat moment met een belangrijk persoon in mijn leven had.
Het zouden de woorden worden die vanaf dat moment alles op z’n kop zouden gaan zetten.

De situatie van april 2016 was dat ik een koopappartement bezat, een vriendin had, al  5 jaar lang hetzelfde werk deed, een erg uiteenlopende vriendengroep bezat en een tikkeltje saai leven.
Oké bovenstaande klinkt misschien niet slecht als je op dat moment 24 bent, maar het ontbrak toch ook aan de nodige dingen.
Ik miste avontuur, spanning, sensatie en misschien nog wel het belangrijkste vernieuwing.
Alles was al jarenlang hetzelfde.
Viel ik vroeger nog wel eens op met vernieuwing, was nu alles al min of meer bepaald.
Sprak je met mij af, dan wist je vooraf al hoe de avond zou lopen.
Had je met mij een relatie, dan wist je precies hoe het zou gaan.
Ik was saai en eenvoudig geworden.
Daarbij zagen mensen mij stilstand en probeerde zodoende via mijn rug hogerop te komen.
Zo explosief ik wellicht eerst was, zo naïef was ik geworden.
De instelling waarmee ik leefde was ‘ach het komt wel goed’.
Maar met die instelling zou het nooit goed gaan komen.
Ik ging mezelf voor de gein eens vergelijken met anderen (inkomen, hoe zij leefde, waar zij stonden op dat moment) en die schok was groot.
Het leek bijna of ik in mijn tienerjaren was blijven hangen terwijl de wereld al die tijd heeft doorgedraaid.
Toen zij vroegen hoe mijn leven op dat moment eruit zag, was de wederzijdse schok minimaal net zo groot.
De bevestiging was daar, mijn hele leven moest op z’n kop.

Mei 2016:
De eerste grote gebeurtenis stond gelukkig al in de planning, ik ging met mijn toenmalige vriendin + schoonfamilie naar Kaapverdië op vakantie.
Het zou mijn eerste vliegreis worden en dit was er gelijk ééntje met een behoorlijke afstand.
Zowel de vliegreis als vakantie waren onvergetelijk en het liet mij nieuwe inzichten krijgen in welke kant ik op wilde gaan.
Een van de dingen die ik voorheen regelmatig deed was een spirituele sessie houden waarbij een foto van een overleden vriendin gebruikt wordt.
Ik besloot om daar vanaf dat moment weer mee te gaan beginnen.
Ook vond ik dat ik te veel mensen kende en dit moest flink gaan verminderen.
Als ik op straat liep waren er nog verschillende mensen die riepen ‘Jasper, heb je weer een chicky gescoord?’ of ‘Hey player’.
De gedachte die door m’n hoofd spookte was ‘hoe kan je jezelf als 24-jarige nog als hey player laten aanspreken?’.

Juni 2016:
Niet alleen mijn vriendengroep moest veranderen, maar ook mijn woning moest compleet veranderd gaan worden.
Toen ik er net in kwam heb ik veel spullen gekocht, maar ik had er geen binding meer mee.
Ik wilde naar een design inrichting toewerken waarbij mijn woning mijn trots zou moeten worden.
De eerste spullen die er nu stonden werden op Marktplaats gezet en een aantal van deze spullen werden de eerste dag al verkocht.
Daarna begon de grootste opdracht.
Een plan bedenken hoe ik mijn design inrichting wilde gaan hebben en welke spullen ik daarvoor zou moeten aanschaffen.

Juli 2016:
Met de eerste mensen had ik inmiddels het contact verbroken.
Door sommige mensen werd dit geaccepteerd onder het mom van ‘we passen met zoals je nu bent niet meer bij elkaar’.
Maar er waren ook mensen die hier meer moeite mee hadden.
In sommige gevallen liep het zelfs het bijna uit tot een confrontatie.

Augustus 2016:
De vakantie naar Kaapverdië beviel goed en nu besloot ik om samen met mijn vriendin naar Turkije te gaan.
De vraag die veelal volgde was op dat moment of dit wel zo’n handig besluit is.
Dit in verband met de op dat moment mislukte couppoging in Turkije.
Zelf hadden we daar geen last van.
Het was achteraf een prima vakantie.

September 2016:
Ondanks de plannen die ik had gemaakt voortvarend vooruit liepen, ging het persoonlijk een stuk minder.
Door alle energie die ik in mijn project stopte om mijn hele leven compleet te gaan veranderen, werd ik steeds sneller moe en liep ik inmiddels ook veelal tegen dezelfde muren op.
Een van die muren was iets dat inmiddels al bijna een jaar speelde en waar geen oplossing in mogelijk leek.
Uit pure wanhoop ben ik op een avond een spirituele sessie gaan houden in de hoop dat dit positiviteit zou gaan brengen.
De volgende dag arriveerde ik op m’n werk, waar overigens het genoemde probleem zich afspeelde en ik zei dat ik een spirituele sessie had gehouden.
Een hard gelach is wat daarop volgde en iemand vroeg of ik wel helemaal lekker was.
Maar goed, ik trok mij er niets vandaan en begon met mijn werkzaamheden voor die dag.
Opeens diende zich een moment aan dat ik werd geroepen om te kijken bij een collega die tegen iets aanliep.
En op dat moment had ik door wat de oplossing van het probleem was waar we al een jaar tegen aanliepen.
Zo blij dat ik was dat dit eindelijk opgelost was keken mijn collega’s mij verschrikt aan.
‘Jij had toch zo’n sessie gehouden?’ vroeg een collega met angst in haar stem.
Dat klopt gaf ik aan, waarop het blok waar ik op dat moment zat stilviel.
Dit verhaal maakte zoveel indruk dat er diverse collega’s vroegen of ik ook zo’n sessie voor hen kon houden.
Dit aanbod sloeg ik af, omdat dit nog allemaal aan het begin stond en ik eerst zelf de mogelijkheden wilde ontdekken.

De maand september in 2016 was ook een maand dat ik een jaar samen was met mijn toenmalige vriendin.
Daarbij ben ik ook in september jarig en dit moest dus gevierd gaan worden.
Dit feest vond plaats samen met mijn broertje, omdat hij 2 dagen voor mij jarig is.
Echter was het totaal niet het feest waar wij op gehoopt hadden.
Zo waren er vechtpartijtjes, dronken mensen die zich misdroegen en was er ook nog geld gestolen.
Het was een avond om nooit te vergeten (in negatieve zin) en weer de bevestiging dat ik toch echt met bepaalde mensen moest gaan stoppen.

December 2016:
Nadat oktober en november relatief rustig en conform schema verliepen brak december aan.
De maand die alles in zich had en misschien wel de beste maand van de afgelopen 3 jaar is geweest.
Door het jaar heen kreeg ik nog een andere wens, ik wilde een andere baan gaan vinden.
Na 5 jaar hetzelfde te gaan te hebben en alles meegemaakt hebben wat ik er in heb kunnen meemaken was het tijd voor wat anders.
Inmiddels was ik voor velen het voorbeeld wat grote veranderingen met je leven kan doen.
Het succes was ontzettend groot.
Elke dag wilde er mensen met mij praten, er kwamen meiden naar mij toe die hoopte met mij iets op te bouwen (ondanks ik een relatie had en ik geen zin had om haar voor een ander te verlaten), kaartjes per post kreeg ik binnen, e-mails met complimenten en trotse berichten op Facebook.
Ondanks dat was er ook een groep die hoopte dat ik volledig op mijn bek zou gaan.
Maar de weg van succes is dat je altijd haters zou hebben.
Hoe groter het succes, hoe groter je groep haters.

Hoe dan ook, het geluk kon niet op want in het midden van december kreeg ik een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek voor functie die mijn hele carrière een gigantische boost zou kunnen gaan vinden.
In plaats van een grijze muis kon ik nu zelf de grote jongen gaan worden.
Tijdens het gesprek werd duidelijk dat ik het al tot de laatste 3 had geschopt en gecombineerd met het zelfvertrouwen dat nog nooit zo hoog was geweest ging ik het gesprek aan.
Het gesprek was kwalitatief van een zeer hoog niveau en zelfs ‘boven verwachting’.
Die avond ben ik meermaals gebeld door diverse collega’s, vrienden en kennissen met de vraag of ik al meer wist.
Ik kon de conclusie wel trekken dat ik van ‘grijze muis’ naar ‘een sensatie’ was gegaan.
Helaas kreeg ik de volgende dag te horen dat ik het niet geworden was, maar tijd om te treuren was er niet.
De eerste spullen kwamen namelijk binnen die de oude in mijn appartement moesten gaan vervangen.
Voor het dakterras kwam er een bank, in plaats van een douchegordijn kwam er een douchedeur en zo volgde er nog diverse producten elkaar op.
Inmiddels was ik ook in zee gegaan met een meubelmaker en een kastenmaker die voor de tafels en kasten moesten gaan zorgen.
Ook werd er een nieuw bed besteld zodat alles helemaal vernieuwd naar eigen wens was.

Januari 2017:
Als je zag hoe 2016 eindigde dan moest 2017 het jaar gaan worden waarbij ik mezelf definitief op de kaart zou gaan zetten.
Echter was niets minder waar.
De gedroomde job bleef uit en toen ik ook nog een stapje terug naar het verleden deed was mijn toenmalige vriendin er klaar mee.
We gingen uit elkaar met de woorden ‘ik geloofde in je dat het je zou lukken. Ik had alle vertrouwen, maar weer laat je het afweten. Ik geloof het allemaal niet meer’.
En ja daar sta je dan.
Bovendien had zij diezelfde avond al een andere vriend.
Van een jongeman die alles in controle had, naar een verslagen persoon die alles weer van het begin of aan moest gaan opbouwen.
Maar deze vrijheid kon ik ook weer goed gebruiken en dat deed ik.
Zo ging ik verder zoeken naar de ideale job en had ik elke week een date met een ander.
Succes raak je immers niet snel kwijt dacht ik.
Daarbij kwam een dag nadat het uit was mijn nieuwe eettafel, televisietafel, bureau, bed en kledingkast binnen.
In één klap een hele nieuwe woning en dat in hetzelfde appartement.
Oké de eenzaamheid groeide wel wat, maar zo slecht was deze maand eigenlijk niet.

Maart 2017:
Februari verliep min of meer hetzelfde als januari en ook maart begon op die manier.
Toch ging ik mij steeds eenzamer voelen.
Daarbij bleef de gewenste baan uit, de spotlights had ik allang niet meer en ik dronk steeds meer alcohol om het nog een beetje leuk te kunnen hebben.
Toen ook het laatste sollicitatiegesprek in mineur eindigde besloot ik om daar maar even mee te stoppen.
Ik had behoefde aan een vaste vriendin om mij heen.
Ik was de dates, de one night stands en al die halve flirts inmiddels meer dan zat.
Al snel deed zich de ideale kans zich voor om deze leegte op te vullen en die kans pakte ik ook.
Ik kreeg een relatie met een meid die ik al kende vanaf de middelbare school.

Mei 2017:
Aan het einde van maart 2017 kreeg ik een relatie en in april ging dit best nog wel goed.
Het enige waar ik mee zat is dat ik weer begon bij een 0 punt.
Ik kon het niet verkroppen dat ik al anderhalf jaar een relatie had kunnen hebben en nu weer opnieuw moet beginnen.
Ook zij had min of meer datzelfde issues.
Al haar vrienden waren al lang samen, wilde gaan trouwen of hadden andere volwassen plannen en dat terwijl zij net begon met haar relatie.
Deze relatie werd een uitlaatklep voor elkaars depressieve gedachten en eigenlijk bleken we helemaal niet te matchen.
De relatie ging uit en het laatste beetje van de ‘sensatie’ uit 2016 was ook voorbij.
Op één ding na, de verandering van mijn woning.

Juni 2017:
In juni 2017 was het dan zo ver, mijn woningdroom was af.
In de vorm van een borrel met vrienden werd dit project feestelijk afgesloten.
Het was een gezellige avond, maar na die avond zat ik wel met één vraag in mijn hoofd ‘wat nu’?

Juli 2017:
De zomer was begonnen, maar voor mij was er weinig zomers aan.
Alles wat ik had was inmiddels afgerond, niet behaald of was ik kwijt.
Daar zat ik dan, op de bank kijkend naar de TV of lopen door de stad om te zien hoe iedereen het leuk met elkaar had.
Natuurlijk had ik nog wel mijn vrienden, maar op dat moment had ik er niet echt behoefte aan.
De verwachtingen die zij van mij hadden waren niet meer met hoe ik zelf in het leven stond en ik begon mij met de dag ongelukkiger te voelen.
Daarbij was ik inmiddels broodmager en leek ik, naar late horen zeggen, wel op iemand die net 16 was geworden.
Het dieptepunt was misschien wel een avond in een kroeg.
Ik kreeg ruzie met iemand omdat hij niet geloofde dat ik 25 was.
Hij dacht dat ik ‘m zat te bedriegen en wilde dat wel even laten weten dat hij daar niet van gediend was.
Ik liet in een split second maar mijn ID zien, waarbij hij zei ‘jeetje, en ook nog eens bijna 26 zijn’.
In diezelfde maand zag ik meiden die ik leerde 1 over 1 overstappen naar vrienden van mij.

Augustus 2017:
De zomervakantie begon ook nog eens en waarbij het vorig jaar nog een tijd was om naar uit te kijken hoopte ik nu dat het zo snel mogelijk voorbij was.
Gelukkig was er in die periode een vriendin van mij die ook vakantie had en verder ook niets ging doen.
2 weken lang zijn wij met elkaar opgetrokken en een korte relatie is wat er ontstond.
In die tijd begon ik wat parodieën op bestaande nummers te maken en zij raakte daar onder de indruk van.
Voor mij was het niets speciaals, ik schreef immers al van jongs of aan teksten.
Waarop zij vroeg wie überhaupt nog weet dat ik kan schrijven.
Toen bleef het lang stil en antwoordde ik met ‘heel weinig mensen’.

Later in 2017:
De vakantie ging voorbij en ook de liefde bleek er niet langer meer te zijn.
Ik was er inmiddels wel achter dat ik mezelf compleet was verloren.
Ik bedoel, ik had altijd lang haar omdat ik dat leuk vond staan en nu had ik al jaren een kort kapsel.
Ik kon schrijven en mensen ermee inspireren of raken, maar niemand wist meer dat ik schreef.
Daarbij had ik vroeger altijd vrienden die mij begrepen, waar zijn die nu gebleven?
En dat magere postuurtje, ik ben toch geen 16 meer?
Even voelde ik mij zo hopeloos dat ik aan zelfmoord dacht.
Maar al snel veranderde die gedachte in het tegenovergestelde.
Groei gaat vaak op een langere termijn, dus bedacht ik dat ik waarschijnlijk pas extra grote successen rond m’n 30e zou kunnen gaan hebben.
‘Daarbij zou met zelfmoord niemand de echte Jasper hebben gekend (op mensen van vroeger na), dus laat eerst je echte ik zien en trek dat conclusies’ was de gedachte die daarop volgde.
Eigenlijk had ik min of meer al een soort van zelfmoord gepleegd door een heel ander persoon te zijn dan wie ik daadwerkelijk was.

Vanaf dat moment ben ik veel gaan eten en sporten en heb ik zodoende een breder lichaam gekregen.
Ben ik begonnen met schrijven.
Heb ik een andere baan gevonden.
Ben ik nu 9 maanden samen met een vriendin waarbij we de toekomst in elkaar zien.
Heb ik veel nieuwe vrienden gemaakt.
Ben ik mijn haar gaan laten groeien.
Heb ik mijn woning nog mooier gemaakt.

Hoe nu verder?
In het eerste deel van Alles of niets (https://www.jasperjanmaat.nl/verhalen/alles-of-niets/) omschreef ik in detail hoe ik de momenten vanaf september 2017 t/m september 2018 heb beleefd.
Ook na die tijd is er veel gebeurd, maar is er vooral veel afgerond van doelen of projecten die nog openstonden.
Dat moet immers ook gebeuren, al is dat wellicht wat minder interessant om te lezen.
Hoe dan ook, nu alles op de juiste weg gaat en ik zeer tevreden kan zijn hoe, uiteindelijk, de afgelopen 3 jaar zijn verlopen komt ook de vraag ‘hoe nu verder?’
Eerlijk gezegd heb ik daar nog niet veel over nagedacht en ben ik op dit moment volop bezig om de komende tijd vorm te geven om mezelf uiteindelijk ook verder te kunnen ontwikkelen.
Met schrijven blijft mijn doel om commercieel te gaan worden.
Ook wil ik, in tegenstelling tot eerder, nu niet meer jarenlang hetzelfde werk gaan doen.
Uiteindelijk hoop ik ook mijn vriendengroep verder uit te kunnen gaan breiden met leuke en intelligente mensen.
Daarbij zou er ook een moment gaan komen dat ik het appartement ga verlaten om uiteindelijk een huis te gaan kopen.
Allemaal mooie dromen natuurlijk, maar daar moeten wel de juiste wegen bewandeld voor gaan worden.

Het belangrijkste wat ik voor nu heb geleerd is dat je niet mee moet gaan met de situatie waarin je jezelf op dat moment bevindt.
Ondanks ik eind 2016 bijna als ‘een sensatie’ was en in 2017 was gedegradeerd tot ‘het broertje’ ben ik altijd in mezelf blijven geloven dat de weg die ik ingeslagen ben de juiste is.
Mensen om je heen zijn vaak net zo wispelturig als het weer en hoe goed hun adviezen ook bedoeld zijn, uiteindelijk moet je voor jezelf bepalen of hun advies bij je visie matcht.
In die 3 jaar dat ik hiermee bezig ben heb ik ultieme vreugde tot aan flink verdriet meegemaakt, maar dat zorgt er nu mede voor dat mijn leven uitstekend in balans is.
Wellicht is het zelfs een tikkeltje saai geworden, maar hé dacht ik 3 jaar geleden ook niet zo?