Alles of niets

September 2017
Terwijl de regen hard tegen m’n raam slaat, denk ik na over waar ik nu echt sta in het leven.
Voor mijn gevoel lagen een half jaar daarvoor nog alle successen binnen hand bereik.
De grote dingen waar ik al jaren van droomde kon ik zien, voelen en aanraken.
Maar wat ik sta ik nu?
Als ik mezelf moet presenteren, wat kan ik zeggen over mezelf?
Waarom ziet elk meisje dat ik leer kennen mij als de goede vriend of nog erger, als hun broertje?
Waarom zit ik al 6 jaar lang hetzelfde ondergewaardeerde en nietszeggende baantje te doen, terwijl ik veel meer kan?
Waarom word ik door veel mensen nog als een jochie gezien?
Ik loop naar de spiegel en bekijk mezelf.
Oké, ik zie er ook echt nog uit als een jochie.
Dun, gemillimeterd haar en een wat kinderlijk smoelwerk.
Ooit had ik lang haar en leuke spontane vrienden.
Waar zijn deze tijden gebleven?
Als ik nu naar mijn vriendengroep kijk, zie ik veel mensen waarmee ik eigenlijk niet meer mee om wil gaan.
Niet omdat zij niet aardig zijn, maar puur omdat ik hen volledig ontgroeid ben.
Als ik al deze vragen en negativiteit in mijn hoofd afspeel, vraag ik heel even af wat ik überhaupt nog op deze aarde doe.
Maar dan komt de gedachte in mij op die alles moet gaan veranderen.
Als de wereld niet weet wat je allemaal kan, dan moet je zorgen dat de wereld dit gaat zien.

Aan het einde van de september maand besloot ik om mijn haar weer te gaan laten groeien.
Als het ooit een succes was, zou het wellicht nu ook weer een succes kunnen worden.
Ook schreef ik vroeger veel gedichten en via een vriendin kwam ik op een schrijfplatform terecht waarop ik mijn gedichten en verhalen moest gaan publiceren.
Dit zou mijn aanzien flink moeten opschroeven en het is een plek waarop mensen ‘de nieuwe Jasper’ zouden moeten leren kennen.
Vlak nadat ik mij op dit platform had aangemeld, kon ik op een nacht niet slapen.
Opeens zat ik wat te rijmen in mijn hoofd en besloot dit gedicht op mijn telefoon uit te werken.
Het was dan wel half 3 en ik moest de volgende dag werken, maar dit kon ik niet aan mij voorbij laten gaan.
De titel van het gedicht zou ‘Stortvloed van tranen’ gaan heten.
De volgende avond heb ik dit gedicht online gezet, maar dit was voor mij niet voldoende.
Ik wilde snel bekend worden op deze website en ook op Facebook wilde ik dat mijn gedicht (en het werk dat daarna moest gaan volgen) veel bekeken zou gaan worden.
Mijn ultieme droom is commercieel te kunnen gaan schrijven.
Ik kocht promotiemiddelen op het schrijversplatform en werd lid van Facebook groepen voor schrijvers om snel aan lezers te komen.
Geheel volgens plan lukte dit ook, want binnen een week had mijn eerste gedicht 100 lezers.
Veel nieuw werk volgde snel en na een tijdje zat ik bij elke nieuwe publicatie op 100 lezers per dag.

Oktober 2017
De sleur in mijn carrière was ik ook aardig zat en zodoende besloot ik midden oktober om CV en sollicitatiebrief layout te kopen.
Deze sollicitatiebrief en CV heb ik vervolgens in anderhalve nog beter en mooier dan het origineel gemaakt, waarna ik deze verstuurd heb.
Al snel ontving ik hierop een positieve reactie en begin december zou een sollicitatiegesprek volgen.
In de liefde leek het geluk ook weer teruggekeerd, aangezien ik in oktober iemand leerde kennen waarvoor ik steeds meer gevoelens kreeg.
Mijn haar was inmiddels al iets langer en ook mijn baard liet ik staan.
Daarbij had ik mezelf voorgenomen om veel te eten en dan vooral de ongezonde variant.
Ik moest en zou voor mezelf aankomen om een mannelijker postuur te krijgen.
Een grote groep vrienden nam ik afstand van, omdat ik vond dat de tijd die ik aan hen besteedde voorbij is.
Ook leerde ik een aantal leuke nieuwe gezichten kennen, die de negatieve spiraal wat verbraken.

November 2017
Het lijkt met de dag kouder te worden maar mijn leven lijkt een aardige omkeer te hebben gemaakt.
Ik kan nu zeggen dat ik dat ik een relatie heb.
Inmiddels gaat mijn werk als schrijver ook lekker en staat voor 1 december een sollicitatiegesprek gepland.
De functie is een ideale vervolgstap op wat ik nu doe en qua zelfvertrouwen zit het ook weer goed.
Ondanks dat alles voor mijn gevoel wel goed gaat, twijfel ik toch steeds meer of de immense achterstand die ik op leeftijdsgenoten heb nog wel in te halen is.
Het lijkt of iedereen veel verder is dan ik en of ik nog in m’n 16e/17e levensjaar ben blijven hangen.
De manier waarop ik aangesproken word, de onderwerpen die mensen met mij aangaan en de manier waarop ik aangesproken wordt.
Ik bekijk op Wikipedia wat artiesten waar zij stonden op hun 26e.
De meeste waren op hun 26e al bekend.
Waarom heb ik vroeger nooit meer gedaan met alles wat ik in mij had vroeg ik zuchtend af.

December 2017
Het moment van de waarheid is aangebroken: het sollicitatiegesprek.
Al zit mijn hoofd heel ergens anders.
Een avond voor dit gesprek ben ik benaderd om bij de jongerenafdeling van een lokale politieke partij te komen en daarbij aan een jongerenproject van alle politieke partijen deel te nemen.
Een nieuwe tijd zou sowieso gaan aanbreken.
De kans op een serieuze rol van betekenis is groter dan ooit.
Maar goed, ik heb ook het sollicitatiegesprek.
Totaal niet lekker voorbereid kwam ik bij de plaats van bestemming aan en na kort gewacht te hebben werd ik naar binnen geroepen.
Hoe makkelijk ik normaal ook over mijzelf praat, in dit gesprek krijg ik maar geen vat erop.
Eenmaal thuis aangekomen is een ontzettend teleurgesteld hetgeen dat mij overheerst.
Waarom kan ik nooit eens één keer normaal doen op belangrijke momenten is de vraag die door mijn hoofd spookt.

Het is inmiddels een aantal dagen verder en ik heb een nieuw gedicht gemaakt.
De titel is ‘Instagramprincesje’ en heeft als onderwerp dat ik hard uithaal naar de gemaakte foto’s die hedendaagse meiden veelal op Instagram zetten.
Omdat het gedicht qua tekst best grof is en een erg duidelijk statement naar voren komt twijfel ik even of ik dit wel zo online kan zetten.
Maar ik besluit het te doen en ik heb het gevoel dat dit een groot succes kan gaan worden.
De avond daarna kijk ik op het schrijversplatform en mijn gedicht staat met 14 voorkeursstemmen en 150 lezers stijf bovenaan in de dag top 10.
Het eerste succes(je) qua schrijven is een feit en dit is op de website zelf niet onopgemerkt voorbij gegaan.
Een aantal leden feliciteren mij zelfs en geven aan dat dit in geen jaren voorgekomen is.
Ook buiten de website wordt het gedicht met open armen ontvangen.

Inmiddels heb ik een aantal vergaderingen met de jongeren van de lokale politieke partij en die van het jongerenproject bijgewoond en ik ben erg blij dat ik hiermee begonnen ben.
Een vernieuwde omgeving, een frisse groep mensen en het is leuk om ook een andere interesse vorm te geven.
Helaas hoorde ik dat ik niet aangenomen ben voor het sollicitatiegesprek dat ik heb gehad, maar dat de interesse er wel is voor een later termijn.
Rond de zomer zou ik nog eens van me moeten laten horen.
De relatie die ik heb gaat inmiddels een stuk minder en het gevoel bekruipt mij steeds meer dat dit aan het voorbij gaan is.
Qua vrienden veranderd er op dit moment niet veel, wellicht ook wel beter gezien het drukke schema.

Januari 2018
Wat ik al vermoedde dat ging gebeuren is ook gebeurd.
De relatie tussen mij en mijn vriendin is voorbij.
De tijd van daten, mezelf bewijzen en al die dingen die erbij komen kijken gaan weer beginnen.
Voorheen kon ik mij er echt op verheugen, maar ik begin steeds minder zin in het gemaakt leuk doen te krijgen.
Politiek, werk, vrienden en schrijven, het gaat allemaal z’n gangetje.
Ik moet wat nieuws gaan doen om extra de nadruk op mezelf te kunnen leggen.
Oké, ik werk veel met zwarte magie, maar dat is niet het meest handig om in deze fase te publiceren.
Inmiddels zie ik er een stuk beter uit en hoe kan ik deze fase goed beginnen?
Het antwoord op de vraag die ik mijzelf stel is een fotoshoot.
Een aantal weken later sta ik bij de fotografe die een aantal foto’s van mij neemt.
Deze foto’s ga ik gebruiken voor Tinder, maar ik heb nog een ander doel ermee.
Ik ga mezelf aanmelden als castingmodel.
Ik weet dat ik er goed uitzie en dan dit naar mate het jaar verstrijkt alleen maar beter zou gaan worden.
Daarbij staat zoiets ook een stuk interessanter in je persoonlijke presentatie.

Februari 2018
De aanmelding bij het castingbureau is voltooid en nu maar hopen dat het iets gaat opleveren.
Via Tinder heb ik al een aantal dates gehad.
Het wordt mij steeds meer duidelijk dan het tegenwoordig niet meer gaat om wie je bent, maar om wat je bent.
Steeds meer begin ik zelf ook zo te denken.
Waarom zou ik zelf altijd alles en iedereen een kans geven en daardoor mezelf flink te kort doen?
Ik moet eens voor een meisje gaan dat mij echt verder brengt.
Een aantal dagen later besluit ik om met nog meer vrienden te stoppen, omdat ik steeds meer ga inzien welke mensen het beste met mij matchen.
Op een avond besluit ik mijzelf weer eens uitvoerig in de spiegel te bekijken en ik zie dat ik best wat aangekomen ben.
Mijn haren zijn inmiddels alles behalve kort en mijn baard ziet er ook strak uit.
Eigenlijk mag ik best wel trots op mezelf zijn, al wil ik daar niet te lang aandenken.
Oja, ik doe ook nog steeds iets in de politieke jongeren projecten.
Wat dat iets precies is?
Dat vraag ik mijzelf ook steeds meer af.
Ik ben bij elke vergadering aanwezig, maar meer dan dit doe ik ook niet.
Het lijkt voor mij meer een tijdvulling te gaan worden.

Inmiddels is het eind februari en ik besluit mijn stoute schoenen aan te gaan trekken.
Waarom zou ik tot de zomer wachten als ik ook nu een overstap zou kunnen maken naar een ander bedrijf?
Ik schrijf een e-mail naar de persoon die als correspondentie hiervoor dient en even later krijg ik een belletje.
Mijn verbazing is groot als ik hoor dat ik een week later een gesprek heb.
Een week verschijn ik dan ook op de afgesproken tijd bij het bedrijfspand.
Van zenuwen heb ik nu totaal geen last, ik ga zorgen dat nu alles goed gaat.
Het gesprek loopt dit keer uitstekend en die avond hoor ik dat ik ben aangenomen.
Een flinke last valt van mijn schouders af, eindelijk heb ik een serieuze baan en niet meer dat nietszeggende baantje.
De startdatum wordt 1 april.

Maart 2018
Het is koud, maar toch ga ik weer de straat op.
Campagnetijd is namelijk aangebroken en de partij waarbij ik mij voor de jongerenafdeling aangesloten heb gaat campagne voeren.
Week in, week uit en later dag in, dag uit sta ik met de overige jongeren van de partij folders uit te delen, Facebookberichten te plaatsen, foto’s en video’s te maken en gesprekken aan te gaan.
Ondanks dat het erg vermoeiend is, heeft het ook wel iets.
Ik merk dat ik weinig tijd voor vrienden heb en ook het schrijven heeft even een korte pauze.
Inmiddels lijkt het daten ook wat spaak te lopen en word ik toch weer weggezet als het broertje.
Ik heb nog steeds te weinig te vertellen merk ik en ondanks dat ik best wel stappen vooruit zet voel ik mij niet heel gelukkig over de voortgang.
Tijd om lang te treuren is er niet, want de successen stapelen zich in rap tempo op.

Ondanks mijn nietszeggende baantje, is één van mijn projecten na 4,5 jaar eindelijk doorgevoerd.
Dit betekent een grote stap voor voorwaarts voor het bedrijf dat ik ga verlaten.
Het project van alle jongeren uit de politieke partijen bij elkaar organiseert een evenement die groots wordt bezocht.
Ook het evenement van de jongerenafdeling van de lokale politieke partij wordt groots bezocht.
De partij waar ik mij bij de jongerenafdeling aangesloten heb wordt de grootste van Hilversum.
Ik krijg een groots afscheid bij het bedrijf dat ik ga verlaten en zelfs persoonlijke cadeaus, kaarten en brieven.
Het maakt mij blij dat ik het bedrijf ondanks mijn negatieve gevoel van het laatste half jaar toch positief kan verlaten.
Uiteindelijk breekt er zowel voor hen als voor mij een nieuwe tijd aan.

Aan het eind van de maand besluit ik mijzelf een aantal dagen terug te trekken in een hotel in Almelo.
Daar raak ik aan de praat met een meisje die geïnteresseerd is geraakt in het verhaal dat ik gedichten en verhalen schrijven.
Zij vraagt wat de website is waar ik schrijf, maar deze kan ik haar niet overhandigen.
Zoek maar op Google Jasper Janmaat en je komt het wel tegen.
Ze geeft aan dat ze dat zou doen, maar iets in mij zegt dat ze nooit die moeite zou nemen.
Het staat ook gewoon slecht om te zeggen dat je schrijver bent, maar geen eigen website bezit.

April 2018
Na een half jaar op het schrijversplatform te hebben geschreven en 2000 mensen bereikt te hebben is het tijd voor een nieuwe stap: een eigen website.
Mijn voornaam en achternaam moeten specifiek benoemd worden en zodoende is er al snel een webadres ontstaan.
Mijn broertje bouwt voor mij de website en eenmaal af kondig ik dit groots aan via sociale media.
Het account op het schrijversplatform hef ik op, dit om problemen te voorkomen.
Inmiddels ben ik ook bij mijn nieuwe werk begonnen en dit bevalt mij tot nu toe erg goed.
Het plezier dat ik compleet was kwijtgeraakt, lijk ik nu beetje bij beetje weer terug te vinden.
Met daten loopt het inmiddels een stuk beter en voor het eerst is er een vervolgdate ontstaan.
Qua vrienden is het een komen en gaan.
Ik begin steeds meer te zien dat ik een leukere vriendengroep begin te krijgen.
Ook merk ik dat ik meer bekeken wordt op straat en dat ik er leuker uit ga zien.
Echter heb ik besloten om te stoppen met mijn politieke werkzaamheden.
Ik merk dat ik er steeds minder tijd voor heb en ook de partij zelf lijkt zijn beloftes niet waar te maken.

Mei 2018
Mijn nieuwe website wordt veelvuldig bezocht en ik heb besloten om deze ook op Tinder te vermelden.
Meer nieuwe lezers, meer kans op bekendheid en vooral laten zien wat je bent.
Echter blijf ik tegen het probleem aanlopen dat ik maar niet het juiste meisje tegenkom en dat ik ondanks alles nog steeds gefriendzoned wordt.
Het ongeloof bij vrienden om mij heen begint tot bemoeienis te leiden, want er zijn zelfs vrienden die onder mijn naam en foto’s meiden voor mij willen gaan regelen.
Een vriend komt met de opmerking: ‘je kan er als een John Travolta uitzien, maar dat is alsnog geen garantie tot succes’.
Weer een andere vriend denkt dat ik met de zwarte magie sessies die ik wekelijks houd een vloek over mij heb afgeroepen, waardoor ik niet aan een vriendin kom.
Wat het is is het, maar ik begin er inmiddels ook aardig geïrriteerd van te raken.
Ik besluit op een dinsdagavond om met een vriendin een wijntje in de binnenstad van Amsterdam te gaan drinken.
Deze vriendin, een populaire, goed uitziende jongedame zou mij toch verder moeten kunnen helpen.
Zij is op dit moment ook vrijgezel, dus ik probeer ondertussen ook een beetje te flirten met haar.
Echter wijst zij dit af, omdat wij tenslotte vrienden zijn.
Weer het woord ‘vrienden’, waar ik inmiddels bijna een trauma aan begin te krijgen.
Maar dan laat ze app gesprekken lezen van jongens die wel indruk op haar maken en dan valt alles in een klap samen.
Ik besef nu dat ik veel te lief en broertjesachtig overkom en dat daardoor geen meisje interesse heeft voor meer dan vriendschap.
Na de ontmoeting met deze vriendin besluit ik het over een hele andere boeg te gooien en het daarop volgende weekend heb ik 3 dates ingepland.

De 3 dates zijn achteraf niet uitgemond tot meer, maar deze gingen een stuk beter dan al het voorgaande en ik besluit deze manier vast te houden.
Ondanks alle mislukte dates begin ik mijzelf meer en meer te ontdekken en ook het type waarop ik val.
Omtrent vriendschappen had ik dat al en daarom is mei niet veel veranderd qua vrienden.
Bij mijn nieuwe baan werk ik inmiddels volledig zelfstandig en na een soms wat moeizaam begin gaat het steeds beter en beter.
Mijn uiterlijk blijft maar veranderen en ik besluit voor juni een nieuwe fotoshoot in te plannen.
Deze zou mijn portfolio compleet moeten maken.

Juni 2o18
De fotoshoot is inmiddels ingepland, mijn haar heb ik iets laten bijknippen en ik heb veel nieuwe spullen voor mijn woning gekocht.
Er kan nog zoveel binnen je leven veranderen, maar ook je vaste stekkie moet leuk en vernieuwend blijven.
De zomer is (ondanks het weer al tijden zo is) steeds meer in aantocht en ik weet ook dat dit de meest lastige periode voor mij kan gaan worden.
Ik heb nog steeds geen vriendin, ik ga niet op vakantie en mijn ideeën voor vernieuwing beginnen wat op te raken.
Hoe dan ook, ik heb nog een nieuwe fotoshoot gepland staan en deze vindt midden juni plaats.
Nadat de foto’s gemaakt zijn en deze online zijn gezet, barsten er ontzettend veel positieve reacties los.
Diezelfde avond ga ik voor alles of niets op Tinder.
Ik heb nu het verhaal, de looks, de goede baan, de leuke vrienden en een appartement waar niets meer aan hoeft te gebeuren.
Daarbij besluit ik om mijn website specifiek te blijven benoemen en geld in Tinder te stoppen.
Dit moet de weg naar het succes gaan worden bedenk ik mij op dat moment en mijn gedachten wordt bevestigd.
Had ik in september 2017 af en toe een match, raak ik nu compleet het overzicht kwijt.
Ik heb zelfs matches die mij in eerste instantie niet zagen staan.
Het trotse gevoel over het idee om een compleet commercieel aantrekkelijk digitale wereld te creëren met dit als gevolg was dat het meest overheerste.
Inmiddels heb ik ook mijn portfolio volledig laten bijwerken en boek ik wekelijks meer progressie bij mijn nieuwe baan.

Echter wordt juni overschaduwd door een vreselijke gebeurtenis.
Een meisje waarmee ik samenwerkte binnen de politiek heeft zelfmoord gepleegd door haarzelf voor een trein te gooien.
Ze overleed op 27 jarige leeftijd, een leeftijd die ik een paar maanden later zou gaan halen.
Haar dood zet mij met beide benen op de grond en ik kan aan niets anders denken aan haar.
Buiten het feit dat ik 5 jaar geleden mijn ex (en tevens een zeer goede) vriendin op dezelfde manier verloor, speelt bij mij de gedachten wat ik had gedaan als ik niets verder zou zijn gekomen.
Had ik nog wel willen verder leven als ik 27 was en weer geen stap dichter bij mijzelf en mijn dromen was gekomen.
Was ik in mijn hoofd dan überhaupt nog wel aan het leven, of was ik zover van mijzelf al zo ver verwijderd geraakt dat ik min of meer al zelfmoord had gepleegd terwijl ik nog leefde?
Een foto waarop wij naast elkaar staan en het gesprek dat wij op dat moment hadden voelen als een diepe herinnering die nooit meer terug zou keren.
Ik beschrijf mijn gevoel over de situatie te schrijven en deze te publiceren met veel reacties tot gevolg.
De reacties van familieleden en vrienden van haar (die ik verder niet ken) met woorden als dat ik precies verwoord hoe zij het voelen grepen mij het meest aan.
Het was tevens de bevestiging dat ik door moest gaan met waarmee ik begonnen was.

Juli 2018
De wekker gaat en ik begin steeds meer achter de feiten aan te lopen.
Niet zozeer met de vooruitgang, maar mijn moeheid regeert mijn leven.
Nog 2 maanden en ik heb vakantie, maar 2 maanden voelen oneindig.
Ik heb besloten om even niets meer met vrienden te ondernemen, met schrijven anderhalve maand rust te nemen en al mijn tijd in werken en rusten te stoppen.
Mocht ik nog een leuk meisje tegenkomen sta ik daar uiteraard voor open, maar de behoefte is toch iets minder geworden.
Via Tinder heb ik inmiddels wel iemand leren kennen die een evenbeeld van mezelf lijkt en ik begin gevoelens voor haar te krijgen.
Ondanks ik haar nog niet ontmoet heb, appen we dagelijks en kijken we allebei uit naar onze eerste ontmoeting.
Op dit moment kunnen wij nog niet afspreken, aangezien zij op vakantie is en we dus geduld moeten hebben.
Wie weet valt de date wel ontzettend tegen, maar toch besluit ik Tinder te verwijderen.
Ik ben klaar met continu maar te moeten vertellen wat ik ben en tussen de neus en lippen door te vertellen wie ik ben.
Mocht het niets worden, zie ik dan wel wat ik doe.

Het is een zomerse dag op 21e van juli en eindelijk is daar de langverwachte ontmoeting.
Precies zoals ik hoop is zij ook in het echt.
Dit is geheel wederzijds.
Zo mooi als de dag is, zo mooi is de avond ook.
Ik weet zeker dat ik niets anders meer wil dan zij en andersom is dit precies hetzelfde.
Na lang appen en een geweldige ontmoeting, kan ik zeggen dat ik na lang zoeken en mezelf opnieuw uitgevonden te hebben een geweldige vriendin aan mijn zijde heb.
De moeheid die ik vooral in het begin van juli had is vervangen door een flinke opluchting en blijheid.
Dit zorgt ervoor dat ik de maand juli bij mijn nieuwe baan ook uitstekend doorkom.

Augustus 2018
De laatste maand voor mijn vakantie is aangebroken en ik moet zeggen dat ik er ook echt aan toe ben.
De moeheid lijkt steeds meer te regeren en ik merk dat ik moeite heb om nog hele lange dagen te draaien waarin ik alles geef.
Misschien is dit ook wel de reactie op een jaar hard aan jezelf werken en elke dag alles geven om tot het beste resultaat.
Maar voor mijzelf is er geen andere keuze, aangezien ik koste wat het kost mezelf op een goede manier aan de wereld wil presenteren.
Ik kan inmiddels zeggen dat ik één maand samen ben met mijn nieuwe vriendin, ik extra taken bij mijn nieuwe baan erbij krijg en mezelf nu totaal niet meer als een jochie zie.
Nu ik in een spiegel kijk zie ik een zelfverzekerde man staan.
De laatste vrienden die ik geen toegevoegde waarde meer vind hebben verbreek ik het contact mee en wat oude spullen die ik jaren tijd gooi ik weg.

In mijn jongere jaren speelde ik veel voetbal en af en toe speel ik als nog met een groepje vrienden.
Mijn broertje en één van deze vrienden kwamen tot het idee om een vereniging op te richten en gaven daadkracht aan deze woorden.
Ons groepje vrienden waarmee we voetbalde is nu officieel een vereniging en hier heb ik mij uiteraard mij aangemeld.

September 2018
Het eerste toernooi waar wij met de vereniging aan meedoen is er één in Rijsbergen.
Ondanks het voor ons een verre afstand is, is dit voor ons een ideale kans om te kijken waar wij nu staan.
Met goed spel komen wij de poulefase door, waar we echter in de kwartfinale nipt verliezen.
Ondanks het verlies in de kwartfinale kunnen wij met opgeheven hoofd het toernooi verlaten.

Conclusie:
Het leven kent veel hoogte- en dieptepunten en de kunst is daar een balans in te vinden.
Zoals je hebt kunnen lezen was mijn leven exact een jaar geleden een grote leegte waarin ik mijzelf compleet kwijt dreigde te gaan raken.
Gelukkig heb ik op tijd het tij kunnen keren, met mooie resultaten tot gevolg.
Ondanks mijn verhaal best goed klinkt, vraag ik mij ook wel eens kritisch af hoe ik nu verder moet.
De basis is inmiddels gelegd en deze is in een jaar tijd ontzettend gegroeid, maar ook na deze periode breekt er weer een nieuwe aan.
Welke stappen kan ik zetten om echt dat grote publiek te bereiken en commercieel te kunnen gaan schrijven?
Uiteindelijk zou de tijd leren welke deuren er verder open zouden gaan en tot die tijd blijf ik alles geven om vooruitgang te maken.

In september 2017 liep ik met hele andere gedachten in mijn hoofd.
Had ik toen geen idee waar ik stond en voelde ik mij mijlenver achterlopen op mijn leeftijdsgenoten, heb ik nu het gevoel dat ik weer op gelijke hoogte met leeftijdsgenoten sta.
Wist ik toen niet wat ik over mezelf kon zeggen, kan ik nu een aardig positief verhaal over mezelf vertellen.
Weet ik nu waarom ik steeds als de goede vriend of als het eindigde bij meiden die ik leerde kennen.
Ben ik eindelijk van het nietszeggende baantje af.
Ben ik geen jochie meer, maar een volwassen man.
Heb ik weer leuke spontane vrienden.
Heb ik het contact met alle mensen waarmee ik niet meer om wil gaan verbroken.
De veranderingen die ik een jaar terug voor ogen had, heb ik allemaal kunnen doorvoeren en realiseren.
Voor mij is dit nog maar het begin van wat verder nog allemaal komen gaat.
Al zou dat het vervolg pas slagen als de basis op orde is en laat dit nu net zo zijn.
De toekomst kan ik dus met een positieve blik tegemoet gaan.