Champions League

Vaak vragen mensen mij ‘waarom ik zo hard werk’.
Diezelfde mensen zeggen vaak ook dat ik ‘nooit tevreden ben’.
Maar hoe kan je zeggen dat iemand nooit tevreden is?
Is dat een bepaalde houding, uitstraling of schuilt er meer achter?
Dezelfde vraag kan je ook stellen over het zo hard werken.
Wat voor de een als ‘zo hard werken’ wordt gezien, kan voor de ander als ‘lekker bezig’ gezien worden.
Het heeft er denk ik ook mee te maken in hoe erg in je eigen visie en verhaal geloofd.

Inmiddels is bij de meeste mensen mijn verhaal wel bekend.
Het verhaal van dat jochie dat maar niet als man gezien werd en daarin allerlei hinder heeft ondervonden.
Nu word ik inmiddels wel als een man gezien, maar dat heeft de laatste jaren ongelofelijk veel energie gekost.
Buiten de hele transformatie die ik heb ondergaan, was het ook steeds hetzelfde verhaal uitleggen aan iedereen die het weer verkeerd zag of tegen je praatte alsof je die dude van Havo3 was.
Een emotionele achtbaan is wat er vooral in die tijd actief was met als kunst om toch elke keer maar je eigen visie trouw te blijven.
Ook al werd je er door diverse mensen op afgerekend als je iets niet behaald had of als er teleurstelling in je werd uitgesproken wanneer je het niet hebt kunnen waarmaken.
Wat er vaak vergeten wordt is dat jezelf veel kan veranderen, maar dat er ook een deel bij anderen wordt toebedeeld.
Als je een hoger geplaatst iemand hebt die een oordeel mag vellen of jij wel of niet dat stapje hoger mag maken, maar diegene geloofd niet in je (ondanks je keer op keer het tegendeel bewijst) dan blijf jij zo klein als je op dat moment bent.

Wat ik ook vaak hoor is dat er wordt gezegd ‘ja maar kijk waar jij vandaan komt, je mag ongelofelijk trots op jezelf zijn wat je allemaal al bereikt hebt. Er zijn mensen die ervan dromen wat jij hebt’.
Het grappige is dat diezelfde vaak mensen vaak zeggen dat ik niet ‘mezelf met anderen moet vergelijken’, maar tevreden moet zijn met wat ik heb.
Best wel tegenstellend en daarbij vraag ik mij waarom ik mijzelf dan wel moet vergelijken met mensen die het minder hebben.
Dat stukje ‘kijk waar jij vandaan komt’ zit natuurlijk wel een kern van waarheid in.
Als ik helemaal terug in de tijd ga en uitkom bij het jaar 2010 werd er op dat moment nog net niet geadviseerd om van een gebouw te springen.
Het leven zag er op dat moment zodanig kansloos uit, dat zelfs de grootste optimisten ‘maar hoopte dat het ooit goed zal komen’.
Maar zelfs aan het einde van 2010 waren er al ontzettend grote stappen gezet waar ik nu nog steeds de vruchten van pluk.

Terug naar het nu kan ik inderdaad wel zeggen dat ik van ver gekomen ben, maar daarbij weet ik ook wat ik allemaal kan en in me heb.
Deze punten komen vanaf m’n kinderjaren al steeds terug en het zijn talenten waar een uniek tintje aan zit.
Deze talenten zijn veelal geprezen en vaak volgt de zin ‘hier moet je wat mee doen’.
Dit zijn uitspraken die niet alleen door bekenden worden gedaan, maar ook mensen die mij niet kennen en voor het eerst zien.
Deze talenten geven je ook een soort rust en veel zelfvertrouwen.
Zo ga ik ook gesprekken in voor eventuele samenwerkingen, kennismakingen of sollicitaties.

Afgelopen maand had ik een sollicitatiegesprek voor een functie waar ik een jaar of 2/3 geleden nog alles behalve voor in aanmerking voor zal komen.
Nu was het moment daar en ondanks ik het meer als een test zag of ik gesprekken op dit niveau zal aankunnen, zal het mij ook leuk lijken om dat werk te gaan doen.
Tijdens het gesprek werd het duidelijk dat ik bij de laatste 3 hoorde en het gesprek ging voor mijn gevoel erg goed.
Helaas was het niet goed om die functie ook te krijgen, wat overigens niet aan mijzelf lag maar op een cruciaal deel waarin ik te weinig kennis had.
Echter vond het desbetreffende bedrijf het zelf ook jammer en hoopte in een later stadium alsnog op een samenwerking.
De tijd zal het leren wat daarvan terecht komt.

Buiten dat het feit dat ik met de opgegeven argumentatie prima kan leven, voelt het voor mij ook een beetje als weer op een haar na een mooie samenwerking/deal mislopen.
Steeds krijg ik de loftrompet, de mooie woorden, de waardering van alles en iedereen om aan het einde van de rit met lege handen te staan.
Er wordt daarover wel eens lachend gezegd ‘nou Jasper, het lijkt wel of er een vloek over je leven hangt’.
En eerlijk, zo voelt het soms voor mij ook.
Wat ik mij daarbij dan meer afvraag is of ik niet te laat met het hele transformatieplan begonnen ben.
Hier ga ik later in het verhaal verder op in.

Gedachten die door je hoofd spoken en daarop een visie toepassen.
Voor mij klinkt het heel normaal en voor veel anderen ook.
Toch zijn er ook veel mensen die daar heel anders instaan en mij als ‘compleet gestoord’ bestempelen.
Het argument dat ze dan geven is ‘blijf lekker jezelf, zo vinden wij je het leukst’.
Indirect willen mensen dus dat ik ben zoals zij mij willen zien.
Of je het eens of oneens over mijn visie bent dat laat mij in het midden, het is immers mijn eigen pad dat ik volg.
Maar om er van af te wijken, omdat anderen ‘je dan het leukst vinden’ geeft mij echter meer motivatie om de verandering aan te gaan.
Wellicht kan ik ook zeggen, dat ik jarenlang voor het grootste deel met de verkeerde mensen ben omgegaan en dat ik misschien daarom wel mijzelf zo aan het veranderen ben.

Wat ik daarbij ook merk is dat vrienden die jarenlang erg dicht bij mij stonden, nu op een afstand zijn komen te staan.
Dit komt onder andere omdat ik nu wel een serieuze relatie met toekomst perspectief heb en daarbij meer tijd bezig ben met ontwikkeling en stappen voorwaarts maken.
Echter denk ik dat het ook komt, omdat er vriendschappelijk ook dingen veranderd zijn.
Waar ik eerst een beetje achter iedereen aan hobbelde, zijn de rollen nu omgedraaid en daar kan niet iedereen zich in vinden.
De vriendschappen zijn met een aantal mensen flink gekanteld waardoor de band compleet veranderd is en met sommige zelfs ten einde zijn geraakt.
Overigens vind ik dat niet erg.
Ik ben liever een sterk individu dan een allemansvriendje.

Het mentale deel aan jezelf veranderen blijft een lastig aspect.
Ik vergelijk het wel eens met mijn broertje Joris, die in 2 jaar tijd 80 kilo op eigen kracht is afgevallen.
Een uitzonderlijke prestatie waar een diepe buiging voor gemaakt mag worden.
Wat voor hem fijn is, is dat de veranderingen voor iedereen direct zichtbaar zijn waardoor mensen sneller in je geloven.
Als je mentaal van alles veranderd wordt je vaker als ‘ compleet gestoord’  bestempeld met het voorbeeld dat ik eerder in het verhaal heb gegeven.
Je merkt dat je jezelf vaker moet verdedigen en ook rustig moet zien te blijven als er harde woorden vallen.
Al moet ik ook wel zeggen, dat mij dit mentaal gezien van steen heeft gemaakt.
Mijn eigen belangen heb ik voorop kunnen zetten en ik doe alleen nog wat ikzelf leuk vind (voorheen was het andersom).
Daarna kijk ik pas wat anderen te bieden hebben.
Natuurlijk ben ik altijd bereid te praten en water bij de wijn te doen als het benodigd is, maar wel met mijn visie als leidende factor.

Ondanks ik met de leeftijd van 27 nog als ‘jong’ word gezien, heb ik het gevoel dat ook voor mij de jaren wel enigszins beginnen de tellen.
Als ik op mijn werk kijk, hoeveel mensen al beginnen te werken op leeftijden van 18, 19, 20 (zelf ben ik ooit ook begonnen op m’n 19e).
Als ik de leeftijd van de hedendaagse artiesten bekijk die doorbreken.
Als ik in de politiek kijk, dat ik steeds meer mensen zie die jonger zijn dan ik.
Wanneer ik dit allemaal zie, dan vraag ik mij af of ik niet te laat met mijn hele transformatie begonnen ben.

Op m’n 24e heb ik een plan bedacht waar ik op m’n 30e mezelf wil zien staan en ondanks alles mooi op schema loopt, lijk ik (voor mijn gevoel) steeds de echte hoofdprijzen mis te lopen.
Is het tegenwoordig nog wel realistisch om te denken dat je op je 27e jezelf ontdekt wordt om uiteindelijk in de spots te verschijnen.
Het lijkt er op dat alles tegenwoordig jonger, goedkoper en commerciëler moet.
Waarom zal je dan voor iemand van bijna 28 gaan, als er genoeg mensen van 18 met dezelfde dromen en doelen zijn?
Kan het unieke talent dat ik heb overtreffend genoeg werken om mezelf op m’n 30 te zien staan waar ik wil staan?

Het leven lijkt tegenwoordig bijna een competitie waarin je aan het einde van de rit zo hoog mogelijk wilt eindigen.
Uiteindelijk wil je er voor zorgen dat je in de Champions League terecht komt.
Bij het Europese clubvoetbal het hoogst haalbare podium waar je op kan schitteren.
Zo’n model lijkt in het echte leven ook steeds meer het geval te zijn.
Je kan er voor weglopen en zeggen ‘daar doe ik niet aan mee’, dat is uiteraard prima.
Maar als je denkt dat je jezelf op dat podium zal kunnen zien staan (maatschappelijk gezien uiteraard), waarom zal je dat dan niet nastreven?
De tijden zijn veranderd en buiten het feit dat het leven erg competitief geworden is, biedt het ook veel kansen.

Aan het begin van dit stuk vroeg ik mij hoe mensen kunnen zeggen dat iemand ‘nooit tevreden is’ en waarom de vraag gesteld wordt ‘waarom ik zo hard werk’.
Zelf denk ik dat er wordt gedacht dat ik nooit tevreden ben, omdat ik de lat altijd hoger voor mezelf wil leggen.

Voor mijzelf heb ik te lang stilgestaan en wil ik deze ‘ verspilde jaren’ nu inhalen.
Een soort ‘er op en er over’ mentaliteit.
Het is niet dat ik mezelf tegen anderen wil bewijzen (wat een paar jaar terug misschien wel zo was), maar dat ik weet dat ik veel meer kan dan dat al die tijd zichtbaar was.
Nu is het mijn moment om te shinen en de wereld de echte Jasper te laten zien.
Bovenstaande uitleg is dezelfde motivatie voor het harde werken.
Ik geloof er oprecht in dat aan het einde van de rit het harde werken mij gaat brengen in wat ik al die tijd voor ogen heb.

En of ik nooit tevreden?
Als ik om mij heen kijk heb ik een prachtige vrouw, een mooi koopappartement, oprechte mensen om mij heen, brengt mijn visie mij steeds verder en heb ik een vaste baan.
Ik zal liegen als ik over het bovengenoemde ontevreden ben.
Uiteindelijk is een stabiele basis ook de basis voor het succes dat je zal hebben.