Een dag ruilen

Een nieuwe week begint en ik hoop op een mooie tijd.
Al raak ik dat gevoel meestal snel weer kwijt.
Het is de sleur waarin mijn leven zich steeds weer begeeft.
Alsof het leven niets anders voor mij in petto heeft.

Op het plein of ergens in de stad.
Het zijn problemen die mij toekomen, terwijl zelfs m’n date mijn vergat.
De ellende lijkt mijn leven te bepalen.
Kon ik geluk maar ergens bij een winkel halen.

Maar dan zie ik hoe jij het doet.
Wat doe jij steeds ten aanzien van mij goed?
Is het door je zelfverzekerdheid of je gladde praat?
Bij jou lijkt het alsof het geluk jou nooit verlaat.

Waarom lijkt jouw leven zo fijn?
Kon ik maar een dag jou zijn.
Dan zou vast alles lukken waarin het leven nu tekort schiet.
Het leven kunnen vieren, in plaats van omkomen in verdriet.

Ik observeer en pas waar nodig toe.
Al maakt dit kopieergedrag mij erg moe.
Het levert ook eigenlijk niets op.
Eigenlijk is mijn leven niet meer dan een flop.

Dan ontmoet ik iemand en ze is best oké.
Maar als ik haar uitvraag, antwoord ze mij volmondig nee.
Dan vraag ik haar waarom ze niet met mij op stap wilt.
Waarop zij antwoord dat zij die avond met een ander chillt.

Maar dan kom ik er achter dat jij met haar bent.
Waarom ziet zij in jou haar type vent?
Is het door je zelfverzekerdheid of je gladde praat?
Bij jou lijkt het alsof het geluk jou nooit verlaat.

Waarom lijkt jouw leven zo fijn?
Kon ik maar een dag jou zijn.
Dan zou vast alles lukken waarin het leven nu tekort schiet.
Het leven kan gevierd worden, in plaats van omkomen in verdriet.

Laten we een dag ruilen.
Dat ik mij achter het geluk kan schuilen.
Alleen maar lachen, in plaats van huilen.
Niet maar vallen in dezelfde kuilen.

Nu maar hopen, dat jij ook een dag zou willen ruilen…