Famehunter

Mag ik even jullie aandacht?
Staat de microfoon soms te zacht?
Volgens mij heeft het geen zin om hier nu te gaan spreken.
Ik kom wel weer terug over een paar weken.

Jullie zullen vast wel denken wat ik nu weer allemaal zit te lullen.
Dat vraag ik mij ook af bij sommige mensen hoe zij de definitie van vriendschap invullen.
Voor sommige ben ik nog steeds de Jasper van toen.
Maar als ze merken dat deze dood is, dan moet ik maar gauw even normaal doen.
Laatst had ik een meisje na jaren weer ontmoet en ze leek mij inmiddels best wel aardig.
Vroeger was zij echt een bitch en behandelde ze mij best minderwaardig.
Maar ach, vroeger is vroeger en ik ben geen geschiedenisdocent.
Zelf ben ik ook compleet veranderd en ooit op een dag word ik bekend.

Na de eerste ontmoeting, volgde ook een deel twee.
Op dat moment ging ik best lekker en dat beviel haar wel en ik speelde het mee.
Echter volgde daarna wat weken dat het wat minder ging.
Heel toevallig waren dat ook de weken dat zij niet bij mij hing.
Een paar weken later pakte ik het succes weer op en publiceerde dat graag.
Waarop ik gelijk geappt werd met een zeer persoonlijke vraag.
De vraag luidde of ik wat met haar wilde gaan eten.
Ik vroeg of dat als vrienden was, maar zij zag het als daten.

Toch wilde ik deze famehunter nog wel een keer zien en uiteindelijk ben ik toch maar naar het restaurant gegaan.
Daar kwam het modelletje volledig opgemaakt aan.
Wellicht kan ik modelletje beter tussen aanhalingstekens schrijven.
Ik vermoed wanneer zij haar make-up afdoet, ik niet lang met haar aan een tafel wil blijven.
Eenmaal aan ons voorgerecht begonnen, raakte wij aan de praat over politiek.
Zij blijkt een groot fan van de linkse kant, en alles wat rechts is noemt zij ziek.
Nou respecteer ik iedereen zijn/haar politieke voorkeur, maar de kans op een gezellige avond zag ik steeds meer slinken.
Gelukkig was de rode wijn prima te drinken.

Eigenlijk is het best wel gestoord.
Ik bedoel zij maakt haarzelf vaker op dan dat je Ed Sheeran op de radio hoort.
Bovendien vind zij haarzelf een koningin en mij maar een draver.
Daarbij heb ik weinig met Groenlinks en al helemaal niets met Jesse Klaver.
Geef mij maar een partij als Forum voor Democratie.
Maar als ik dat ga promoten, krijg ik waarschijnlijk een woedende menigten voor het goedkeuren van discriminatie.
Niet dat ik discriminatie goedkeur, maar mensen die hun beeldvorming niet willen veranderen zullen ook nooit openstaan voor ruimdenkendheid.
Maar nu keer ik weer terug naar de persoon waar dit gedicht eigenlijk overgaat, anders ben ik mijn verhaallijn kwijt.

Zoals je kon vermoeden is het bij dat etentje gebleven.
Voor mij dan, want als ik wat bereikt had dook zij weer op in mijn leven.
Ik weet inmiddels dat zij erg begaan met het natuur en milieu is.
Toevallig zag ik haar laatst lopen met haar hondje en het weer was die dag een totale droefenis.
Ze liep langs een plas water en ik zag mijn kans schoon.
Ik gaf wat gas bij en ik reed hard door de plas water heen, waardoor er een flinke lading water over haar heenging en ook over haar iPhone.
Zo poppig ze normaal overkomt, zo duivels was haar blik nu en dat terwijl zij helemaal doorweekt langs de weg stond.
Al vond ik dat best aandoenlijk, nadat zij mij heeft behandeld als een hond.