From zero to hero

Op een winteravond in een discotheek.
Was er een mooie meid die steeds naar mij keek.
Zwoel met haar ogen observeerde zij mij intens.
En eerlijk, zo’n meisje aan je zijde is voor elke jongen een wens.
Dus zo stoer als ik ben begon ik een gesprek.
Wellicht had ik een wat te grote bek.
Maar alles wat ik zei vond zij charmant.
Na een wat lang gesprek pakte zij mijn hand.
Om vervolgens samen te dansen.
Minuut na minuut zag ik groeiende kansen.
Dit was zo’n avond om nooit meer te vergeten.
Maar toen de discotheek ging sluiten wilde ze wel mijn vervoersmiddel naar huis weten.
Waarop ik reageerde dat ik op de fiets was gekomen.
Opeens vertrok haar gezicht en braken al haar dromen.
‘Oh sorry, jij bent toch niet wat ik er van voorgesteld had’ zei het meisje terwijl ze teleurgesteld keek.
‘Gelukkig wonen hier nog wat jongens die ik ken’ zei zij vervolgens en mijn gevoel bezweek.
Zo gezegd, zo gedaan kwam een van die jongens er daadwerkelijk aan en bracht haar met zijn sportwagen thuis.
Teleurgesteld en afgedropen fietste ik terug naar huis.

Het tij kan hard keren.
Met teleurstellingen omgaan is iets dat je moet leren.
Dat heb ik gedaan en niet zonder resultaat.
Overal waar ik loop word ik herkend op straat.
Inmiddels ben ik aardig bekend.
Word ik hartstochtelijk ontvangen in elke tent.
Maar toch denk ik nog wel terug aan dat meisje van toen.
Aan dat meisje die voor mij wilde gaan, maar nog meer voor mijn poen.
Plots gaat mijn telefoon en ik ontvang een bericht met haar naam.
Zou zij nu wel willen vanwege mijn faam?
Mijn vermoedens worden bevestigd bij het lezen van de tekst ‘sorry voor de laatste keer, ik was wat verlegen’.
Maar sorry zeggen is te laat, want ik ben je ontstegen!