Robotsamenleving

Je eigen ik.
Iedereen heeft het.
Maar wat als je eigen ik niet standaard is?
Als je eigen identiteit afwijkt van de mainstream.
Ben je dan gelijk gek?
Hoor je er dan niet bij?
Eigenlijk lijkt het daar wel steeds meer op.

Ja-knikken brengt je de laatste tijd verder.
Het is ideaal om te weten dat, wanneer je alles uitvoert wat je opgedragen wordt, je zekerheden hebt in het leven.
Die kritische collega/vriend/buurtgenoot is maar lastig en vervelend.
Iemand die niet leuk meedoet en mee lacht als de beleidsbepaler een erg flauw grapje maakt.
Hij (of zij) vertraagt processen en doet niet wat er opgedragen wordt.
Jij als ja-knikker doet dat wel en dat maakt je geliefd.
Ondanks die kritische collega/vriend/buurtgenoot vaak best wel een punt heeft (of zelfs gelijk), wordt dit niet toegegeven.
Hij (of zij) hoort niet bij het ja-knikkers clubje, dus heeft hij (of zij) heeft het standaard fout.

Niet alleen bij procesmatige situaties komt dit voor.
Ook zie ik dit steeds meer terug bij jongeren.
Deed je vroeger niet mee als je geen mobiele telefoon had.
Is je populariteit nu bepaald op basis van je aantal volgers.
En ja, als je niets met social media hebt ben je wel erg ‘old school’.
Het is daarbij ook nog belangrijk om dure merkkleding te dragen.
Als je ook nog een stapeltje biljetten kan laten zien, dan ben jij echt ‘the man’.
Maar kies je voor een ‘saai’ bestaan te hebben en leef jij je leven zoals je zelf wilt.
Tja, dan ben je niet cool en wordt je mogelijk zelfs gepest.

Het meegaan met de massa komt in alle gradaties van de samenleving voor.
Tegenwoordig is het lastig om trouw aan jezelf te blijven, omdat je ziel verkopen je materieel vooruit kan helpen.
Het geld lonkt, die mooie man of vrouw ziet je nu wel staan, je hebt in één klap veel volgers en jij bent de ster van het feest.
Je hoeft je ook niet altijd maar te bewijzen, want jij behoort tot de gevestigde orde.
Gewoon ja-knikken, beetje leuk mee lachen en trouw aan de leiders zijn.
Daarna kan je pronken en alle ‘haters’ jaloers maken.

Tja en die lastige collega/vriend/buurtgenoot die heeft het waarschijnlijk niet.
Die leeft, als die geluk heeft, op modaal niveau en ziet die mooie kansen aan z’n neus voorbij gaan.
Het pronken doet die persoon ook niet.
Hij (of zij) heeft dat niet nodig en leeft z’n leven met de dag.
Het is allemaal niet zo glamour als bij de ja-knikker.
Echter is er wel één groot verschil.
Die lastige collega/vriend/buurtgenoot is trouw aan zichzelf.