Stortvloed van tranen

Het gevoel dat zij er helemaal alleen voor stond
Was het gevoel dat zij had bij elke keer dat ze opstond.
Een meisje met zoveel ambitie en dromen.
Die helaas nooit hebben mogen uitkomen.
Zo onschuldig en verlegen dat ze was.
Maakte haar de pispaal van de klas.
Bang dat zij hen zou ontstijgen.
Was de rede om haar te laten zwijgen.
Het waren dezelfde debielen.
Die haar na schooltijd met een smartphone camera in hun hand aanvielen.
Zo stoer dat ze dachten te zijn met z’n tienen.
Bij een meisje die deze pijn nooit zou verdienen.
Het verdriet en de vernederingen werden voor haar zo groot.
Dat ze heeft gekozen voor haar eigen dood.

En nu je van deze aarde weg bent.
De wereld om je heen alleen maar verdriet kent.
Kon je alle mooie dingen wat er nu over je gezegd wordt nog maar horen.
Maar het is te laat, de aarde heeft een engel verloren.

Nu we met z’n allen om je kist staan.
Het moment gaat volgen om straks door te gaan.
Wetende dat dat het begin is van het grootste gemis.
Denk ik aan je glimlach met de gedachte dat deze vanaf vandaag een herinnering is.