Vermoord om het woord

Zoveel meningen, zoveel woorden.
Zoveel adviezen die ik in mij leven hoorden.
Mooie toekomstschetsen en veel perspectief.
Mijn eigen gevoel schoof ik aan de kant zonder duidelijk motief.
Al geloofde ik in de goede bedoeling van al die meningen, woorden en adviezen.
Maar ik had nooit verwacht dat ik mijzelf daarmee zou verliezen.

Wanneer alles wat gezegd werd waar zou zijn geweest, dan zat ik nu met parels en juwelen.
Maar ondertussen gingen veel mensen mijn ideeën stelen.
Al kwam ik er beetje en beetje meer achter en dreigde daardoor de relatie/vriendschap/samenwerking naar de klote te gaan.
Dan kwamen zij altijd wel weer met mooie meningen, woorden en adviezen aan.
Achteraf was ik erg naïef en iemand zonder duidelijk plan.
Maar wanneer je leeft in een droom, wie the fuck maakt je wakker dan?

Inmiddels is mijn leven aardig op de rit.
Ik laat mij niet meer lijden door andermans bullshit.
Wanneer je wat zinnigs te vertellen hebt kunnen we altijd praten.
Maar blijf vooral reëel en toon respect, anders kan je verder zonder mij en ga je maar chillen met je anderen maten.
Sommige mensen vinden mij inmiddels vast irritant en wie weet ook wel zwaar arrogant.
Maar ik ben nu tevreden met wie ik ben, al krijg ik dat bij sommige mensen niet aan hun verstand.

Jammer, dat het af en toe zo moet.
Vooral als verandering niet bestaat in sommige hun gedachtegoed.
Misschien ben ik nu wat te direct of te rechtlijnig ingesteld.
Maar dan is er tenminste iemand die wel de waarheid verteld.
Ook al worden deze mensen vaak weggehoond of niet gehoord.
En in sommige gevallen zelfs opgesloten of vermoord om het woord.

Leven en laten leven.
Het is een gezegden waar veel waarde aan wordt gegeven.
Al laat de wereld vaak een ander beeld zien.
Mensen horen graag de waarheid, maar eigenlijk ook weer niet misschien.
Of er wordt door de luisteraars net gedaan alsof zij niet weten waar de spreker over praat.
Maar achteraf blijkt diezelfde spreker toch gelijk te hebben, maar is deze constatering meestal al te laat.