Voor het mooiste meisje van de klas

,

Het is laat op de avond en ik loop buiten terwijl het weer alles behalve mooi is.
De dag was fucked up en symboliseert de nachtelijke duisternis.
Ik loop wat rond zonder enig plan.
Plotseling loopt er een jonge vrouw mijn kant op en vraagt of ik wat geld missen kan.
Voordat ik met ‘nee’ wil antwoorden kijk ik haar eens goed aan en plots herken ik haar.
Zij zat jarenlang bij mij in de klas, maar nu ik haar zo zie voelt dat erg naar.

Geschrokken en verward keer ik terug naar mijn woning.
Bij binnenkomst besef ik dat ik vergeleken met haar kan leven als een koning.
Het doet mij niet heel veel, mijn gedachten zijn bij het meisje uit mijn klas.
Die wat mij betreft het mooiste meisje van de klas was.
Het type die elke jongen kon krijgen, maar alle wanhopige pogingen liet gaan.
Een meisje waarbij je zou denken dat alleen geluk voor haar zou bestaan.

De volgende dag besluit ik terug te keren op de plek waar ik haar zag.
Op de een of andere manier zou ik haar willen helpen, maar als ik haar weer zie lijkt zij erg van slag.
Zou zij mij überhaupt eigenlijk nog wel kennen en zou ze willen praten over haar huidige bestaan.
Even vraag ik mij af waar ik godsnaam mee bezig ben, maar mijn interesse is zodanig gewekt dat ik dit moment niet voorbij kan laten gaan.
Ik loop naar haar toe en zeg haar gedag.
Na lang nadenken en aanstaren verschijnt er een kleine lichaam.

Nu ik haar ogen wat beter kan observeren, lijkt het er op alsof haar ziel haar lichaam al verlaten heeft.
Alsof zij op dit moment als een geprogrammeerde robot leeft.
Van haar schoonheid is niets meer over, haar huid is helemaal rood, het haar dat ze heeft is compleet verwaarloost en haar benen zijn ontzettend dun.
Het enige wat ik denk is dat ik haar een ontzettend veel beter leven gun.
Dan begint ze zacht te praten en zegt dat ik volgens haar ooit in der klas heb gezeten.
Ik had niet verwacht dat zij dat nog zou weten.

Dat begint zij uit der zelf haar verhaal te vertellen.
Zij vertelt dat zij net 18 was toen zij tijdens het stappen een nummer had gekregen en de volgende dag die jongen ging bellen.
Van het bellen kwam een date en na een aantal dates kregen zij met elkaar.
Zij was dolgelukkig, maar zijn goede karakter was al snel klaar.
Als die jongen onder invloed was sloeg hij haar en zorgde hij dat zij geen kant op kon.
Het was het moment dat de ellende begon.

Haar liefde voor hem verdween nooit compleet.
Tot hij haar op een dag op straat smeet.
Helemaal alleen moest ze verder leven.
Haar ouders wilde haar niet meer zien, omdat zij haar genoeg kansen hadden gegeven.
Tijdens de relatie met die jongen raakte ze verslaafd aan verdovende middelen en dit werd na die tijd niet minder.
Daarbij veranderde haar kieskeurige karakter om aan geld te komen in een mannenverslinder.

En nu zit ik hier is de laatste zin van haar indrukwekkende verhaal.
Op de vraag of zij nog hulp krijgt of tenminste is haar antwoord duidelijke taal.
Nee, wie zou er om mij nog bekommeren is het antwoord dat zij geeft.
Op dat moment wordt duidelijk dat zij nog toch nog wel emoties heeft.
Ik troost haar en beloof dat ik er alles aan zou doen om haar leven beetje bij beetje weer de goede kant op te laten gaan.
Daarna nemen we afscheid en geeft zij aan dat ze over een paar dagen weer op dezelfde plek zou staan.

Een paar dagen later keer ik terug, maar ik zie nergens een teken van haar.
Een paar mensen kijken mij wat doordrongen aan terwijl ik wat onzeker naar de grond staar.
Mijn gevoel wordt steeds slechter en ik vraag mij af waar zij is en om welke reden.
Uiteindelijk besluit een oudere vrouw naar mij toe te lopen en geeft aan dat het meisje dat ik zoek gisterenavond is overleden.