Zilveren medaille

De nieuwe dag begint, al voel ik mij nog steeds moe.
Ik zou willen dat ik mij volledig fit zou voelen, alleen weet ik niet hoe.
De zorgen stromen te veel door mijn hoofd.
Voor vreugde lijk ik al weken verdoofd.
Ik begin mijzelf steeds meer een robot te voelen die van alles moet.
En wanneer die iets bereikt denkt te hebben, het nog niet goed genoeg doet.
Waarom niet harder werken, als je toch al zoveel hebt gedaan?
Maar wanneer je even niet thuis geeft, gaat je goede reputatie eraan.

Ik zie je praten, maar ik kan geen woord horen.
Ik wilde winnen, maar ik voel dat ik heb verloren.
Verloren van de issues, verloren van de dagelijkse strijd.
Al zou er wellicht ooit een moment komen dat ik hiervan ben bevrijd.

Het liefst zou ik willen lopen op een vlakte waar ruimte de boventoon voert.
Een plek waar je jouw tranen kan laten zien, als iets je ontroert.
Weg van het moeten en het stressvolle bestaan.
Het leven is meer dan jezelf voorbij lopen en met een burn-out aan de kant staan.
Al lijkt de mentaliteit steeds harder te worden en wordt je gestrafte voor zwakte.
Aangezien je maar een nummer bent, slaan ze je het liefst tegen het vlakte.
Het liefst neem je zelf van mensen met zo’n instelling afscheid.
Maar dan mag je het volledig alleen uitzoeken en ben je binnen een paar maanden je hele bestaan kwijt.

Ik zie je praten, maar ik kan geen woord horen.
Ik wilde winnen, maar ik voel dat ik heb verloren.
Verloren van de issues, verloren van de dagelijkse strijd.
Al zou er wellicht ooit een moment dat ik hiervan ben bevrijd.

Vanaf morgen zoek ik naar de positiviteit.
Maak ik mij niet meer druk en raak ik alle zorgen kwijt.
Ga ik genieten waarvoor het leven bedoeld is.
Blijf ik lachen, ook al gaat het even mis.
Ook al zou alles uit je leven verdwijnen.
De zon zou voor altijd blijven schijnen.